Pomoc mamie po operacji tętniaka

Życie mojej mamy Ewy, w jednej chwili zmieniło się o 180 stopni. Prowadząc samochód poczuła się bardzo źle, zatrzymała się i wysiadła, później wszystko działo się szybko i gwałtownie.

Wraz z nią samochodem jechała moja ciocia Aldona, która uratowała jej życie wzywając pogotowie. Ciało mojej mamy zaczęło wyginać się w różne strony, straciła świadomość i była nieobecna. Ratownicy stabilizowali mamę godzinę, zanim wróciła jej świadomość. Zabrano ją do szpitala, a tam po zrobieniu badań okazało się, że pękł tętniak w mózgu (który wcześniej nie dawał żadnych oznak).  Przed operacją mama do mnie dzwoniła i mówiła bardzo logicznie i świadomie więc byliśmy dobrej myśli. Podczas zabiegu zamknięto 2 tętniaki w mózgu oraz zatrzymano krwawienie podpajęczynówkowe, które bezpośrednio zagrażało jej życiu - lekarze zrobili wszystko, co mogli. 

Niestety po operacji okazało się, że mama ma afazję - nie rozumiała, co do niej mówimy, miała również zaniki pamięci - nie poznawała najbliższych osób. Cały miesiąc spędziła w szpitalu, progres przeplatał się z regresem, doszło wodogłowie, które nasilało regres. Najgorsze było to, że my nic nie mogliśmy z tym zrobić, a od lekarzy słyszeliśmy tylko, że potrzeba czasu.

I tak od 7 miesięcy mój tato wozi mamę na badania - na niektóre trzeba czekać latami więc musi robić je na własny koszt. Każdy ośrodek chce czego innego i żaden nie chce podjąć się leczenia bądź terminy są odległe.

A dla mamy liczy się czas, ponieważ jej mięśnie są coraz słabsze, a mózg bez odpowiedniej stymulacji nie działa prawidłowo. Nadal myli słowa, nie potrafi przekazać tego, co myśli. W prawej nodze jest niedowład, mama nie jest w stanie samodzielnie wyjść na spacer. Zawsze musi ktoś jej towarzyszyć, by nie upadła i nie stała jej się krzywda.

Zbyt długo czekamy na NFZ, jednak koszty prywatnego ośrodka oraz codziennej rehabilitacji neurologicznej jak i ruchowej, mocno przewyższają nasze oszczędności. Dwa tygodnie w ośrodku, to koszt prawie 20 tys. złotych, a na jednym turnusie się nie skończy.

Dlatego wraz z całą naszą rodziną, zwracamy się z ogromną prośbą o pomoc w tej, nierównej walce.

O to, by mama mogła wrócić do życia zawodowego, które zawsze było dla niej ważne. Jak również rodzinnego, by mogła bez przeszkód iść z nami na wycieczkę czy nawet na spacer oraz by nadal w jesienne dni, mogła czerpać radość ze swojego ulubionego hobby jakim jest zbieranie grzybów.

Każdemu bardzo dziękujemy za okazane wsparcie!

Daria wraz z rodziną