Dzięki Wam walka trwa...

Zanim przeczytasz dalej…

wyobraź sobie, że ktoś mówi Ci, że Twoje dziecko może nie przeżyć nocy.

A potem kolejnej.

I kolejnej.

I że nic nie jest pewne.

Bo dokładnie tak wyglądały jego pierwsze dni życia. 💔🐴

To nie była spokojna historia narodzin.

To była walka od pierwszego oddechu.

Mały źrebak, który powinien poznawać świat przy boku swojej mamy…

leżał.

Nie miał siły wstać.

Jego organizm odmawiał współpracy.

Mięśnie rozpadały się przez chorobę białych mięśni.

Zapalenie jelit odbierało mu siły.

A kiedy pojawiła się nadzieja…

przyszły kolejne ciosy.

Zapalenie płuc.

Osłabienie wątroby.

Jego małe ciało nie nadążało za tym, co go spotykało.

On gasł.

Naprawdę gasł.

A obok niego była ona.

Jego mama.

Dla wielu tylko zwierzę.

A dla niego — całym światem.

Nie odeszła ani na krok.

Czuwała dniami i nocami.

Patrzyła na niego tak, jak patrzy matka, która wie, że może stracić swoje dziecko.

I zrobiła coś, co łamie serce…

Badania pokazały, że oddawała mu własne zasoby selenu —

wyniszczała swój organizm,

żeby ratować jego.

Oddawała część siebie…

żeby on miał szansę żyć.

Powiedz mi…

czy to nie jest miłość?

Zamiast beztroski — ból.

Zamiast zabawy — kroplówki, igły i zapach leków.

A jednak…

jest tutaj.

Oddycha.

Przytula się do swojej mamy.

Żyje.

I to jest cud.

Cud, który wydarzył się dzięki miłości…

i dzięki ludziom, którzy nie przeszli obojętnie.

Ale ta historia… jeszcze się nie kończy.

Bo choć wyrwaliśmy go śmierci…

to jego ciało nadal walczy o powrót do zdrowia.

Każdy dzień to praca, której nikt nie widzi.

Dokarmianie — litry mleka, które wciąż są jego podstawą.

Suplementy — selen, witaminy, wsparcie wątroby, które utrzymują go przy życiu.

Czuwanie — dni i noce, żeby nie przegapić momentu, kiedy coś się pogorszy.

A teraz przed nami kolejne kroki…

Do naszego domu muszą po raz kolejny przyjechać lekarze,

żeby pobrać krew — jemu i jego mamie.

Bo musimy wiedzieć…

czy jego organizm naprawdę się odbudowuje,

czy ta walka idzie w dobrą stronę.

Weterynarze jasno powiedzieli —

samo mleko już nie wystarcza.

Musimy wprowadzić specjalistyczną paszę,

bo jego ciało rośnie i potrzebuje więcej, żeby mieć siłę żyć.

Najbardziej boję się o jego nóżki…

To tam choroba zostawiła ślad.

Dlatego potrzebny jest ortopeda,

żeby sprawdzić, czy będzie mógł kiedyś biegać bez bólu.

I kowal…

który skoryguje jego kopytka,

zanim jego ciało zapamięta cierpienie na całe życie.

To wszystko… to kolejne tysiące złotych.

A ja patrzę na niego…

jak wtula się w swoją mamę,

jak szuka w niej bezpieczeństwa,

jak cieszy się z tych krótkich chwil, kiedy nie boli…

I nie potrafię pogodzić się z jedną myślą —

że po tym wszystkim

mogłoby zabraknąć tak niewiele.

Nie teraz.

Nie po tej walce.

On już zrobił wszystko, żeby tu być.

Walczył wtedy, gdy nie miał sił.

Został, gdy mógł odejść.

Teraz to my musimy zawalczyć o niego.

Dlatego proszę…

Jeśli czujesz cokolwiek, czytając tę historię — pomóż.

Nawet najmniejszą wpłatą.

Bo dla niego to nie są pieniądze.

To kolejny dzień życia.

Kolejna szansa.

Kolejny oddech bez bólu.

Nie pozwólmy, żeby teraz przegrał…

tylko dlatego, że zabrakło środków.

Jego mama oddała wszystko, żeby go uratować…

a ja zrobię wszystko, żeby ta historia naprawdę miała szczęśliwe zakończenie. 🤍🐴💔

Jego życie zaczęło się od walki.

Do kliniki trafił w bardzo ciężkim stanie – z zapaleniem jelit i chorobą białych mięśni, które sprawiły, że jego ciało było zbyt słabe, by normalnie funkcjonować. Nie wstawał Organizm nie wchłaniał odpowiednich składników, mięśnie zaczęły się rozpadać, a on z dnia na dzień tracił siły.

Gdy tylko pojawiło się światło w tunelu i Palermo zaczął samodzielnie wstawać pojawiły się kolejne powikłania – zapalenie płuc I osłabienie wątroby co przedłużyło pobyt w klinice 

Jego małe ciało przeszło więcej, niż powinno przejść jakiekolwiek źrebię.

Przez długie dni lekarze walczyli o jego życie.

Kroplówki, badania, leki, rehabilitacja.

A obok niego przez cały czas stała jego mama.

Nie odeszła ani na krok.

Czuwała.

Pilnowała go.

Wąchała go, jakby sprawdzała, czy oddycha.

Badania pokazały coś, co ścisnęło serce wszystkim lekarzom.

Okazało się, że jego mama próbowała ratować go własnym zdrowiem.

Jej organizm przekazywał mu w mleku wszystko, co mógł – nawet kosztem siebie.

W wynikach wyszło, że oddawała mu swoje własne zasoby selenu, pierwiastka kluczowego w walce z chorobą białych mięśni.

Ona dosłownie próbowała wyrównać jego braki własnym ciałem.

Oddawała mu to, co miała, żeby dać mu szansę na życie.

Tak wygląda matczyna miłość.

I wydarzył się cud.

Po wielu dniach walki maluszek zaczął wstawać.

Jego mięśnie zaczęły reagować na leczenie i rehabilitację.

Dzięki ogromnemu wsparciu ludzi o wielkich sercach oraz pomocy Fundacji Razem dla Zwierząt udało się zebrać część potrzebnych środków i odebrać maluszka z kliniki razem z jego mamą.

Dziś jest już w domu.

Ale jego historia jeszcze się nie kończy

Teraz potrzebuje jeszcze trochę pomocy, aby ta historia mogła zakończyć się naprawdę dobrze.

Dlatego znów prosimy o wsparcie.

Jeśli nie możesz wpłacić – udostępnij tę historię dalej

Jego mama zrobiła wszystko, aby uratować swoje dziecko a ja zrobię wszystko aby doprowadzić tę historię do szczęśliwego końca

 🤍🐴