Pilna rehabilitacja Taty

Mój najukochańszy i najwspanialszy na świecie Tata przeszedł bardzo poważny udar mózgu. Lekarze patrząc na wyniki badań mówią, że to cud, że żyje. Gdyby tego dnia nie było mnie z nim w domu, mojego Taty też by już z nami nie było... Tego dnia uratowałam mu życie i do końca będę walczyć o Niego i Jego pełną sprawność, na którą ma ogromną szansę. Mam nadzieję, że dzięki Waszej pomocy i Waszym dobrym sercom, wspólnie się to uda!

Żaden z lekarzy nie dawał Tacie szansy na przeżycie następnej nocy a nawet kolejnego tygodnia.... Nie dawali szansy na odzyskanie jakiejkolwiek sprawności... Udar całkowicie sparaliżował prawą stronę jego ciała i odebrał mu mowę. W jednej chwili z pełnego życia, pogodnego, zawsze pomocnego, wszechstronnie utalentowanego, niezwykle mądrego i empatycznego, pełnego zawsze dobrej energii, uśmiechniętego i żartobliwego człowieka, stał się całkowicie zdany na drugą osobę, mając duży problem nawet z przełykaniem pokarmu, o fizjologii nie wspominając... To, co się wydarzyło jest najtrudniejszym doświadczeniem, z jakim naszej rodzinie przyszło się zmierzyć, a mamy spory bagaż ciężkich chorób w naszym domu, w którym również moja Mama od wielu lat zmaga się z kilkoma nowotworami i innymi schorzeniami... 

Udar Taty zmienił wszystko, całe nasze dotychczasowe życie. Musiałam zrezygnować z pracy, ponieważ nie było to do pogodzenia z codziennymi obowiązkami, gospodarstwem, które do tej pory prowadził Tata, codziennymi wyjazdami na rehabiliatcje, nieraz kilka razy w ciągu dnia...

Mój Tata, któremu lekarze nie dawali ŻADNYCH szans na przeżycie, a co  dopiero na jakąkolwiek sprawność, pewnego dnia po prostu się obudził, wstał z łóżka i zaczął chodzić i chodzi... Ani przez moment nie zwątpiłam w Niego. Gdy odwiedzałam go codziennie w szpitalu, płakałam godzinami na korytarzu po rozmowach z lekarzami i całe noce w domu, ale jak wracałam do Taty, to szłam z uśmiechem na twarzy, pełna optymizmu, że to minie, że z każdym dniem będzie lepiej i to samo mówiłam Tacie, bo widziałam, że jest zagubiony, niepewny co z nim dalej będzie... Mój optymizm, determinacja i wiara sprawiła, że Tata też w to uwierzył i to zmobilizowało go do działania... Z każdym dniem, choć nie było łatwo, widział efekty swoich starań i nadal walczy, nie poddaje się, ćwiczy i naprawdę są tego rezultaty. Lekarze widząc taki stan rzeczy są pozytywnie zaskoczeni, tak dużymi postępami w rehabilitacji i nalegają żeby tego nie zaniechać, bo teraz widzą, że Tata ma szanse na odzyskanie pełnej sprawności, ale potrzebujemy na to środków finansowych, ponieważ oszczędności się skończyły, więcej kredytu nie możemy dostać... a niestety terminy na NFZ są bardzo odległe, a Tata nie może czekać, rehabilitacja musi być nieprzerwanie kontynuowana by to miało sens i przyniosło oczekiwane efekty...  Z kolei prywatna rehabilitacja jest niewyobrażalnie droga, do tego dochodzi kosztowne leczenie farmakologiczne, itd. Dlatego zwracam się do Was z ogromną prośbą o wsparcie naszej zbiórki, aby możliwa była pomoc mojemu Tacie w odzyskaniu pełnej sprawności. Będziemy wdzięczni za każdy przejaw Waszej życzliwości i każdą złotówkę. Proszę, pomóżcie mojemu Tacie, bo to niezwykły człowiek, który otrzymał drugie życie i zasługuje na to aby było ono jak najdłuższe i w pełnym zdrowiu ❤. To On nadaje sens całej naszej rodzinie, a bez Niego to wszystko nie miałoby sensu ❤.

Z całego serca dziękujemy wszystkim za okazane wsparcie ❤