Nauka jedzenia

Są to problemy w karmieniu i odżywianiu związane z czynnikami psychologicznymi, rozpoczynające się w okresie niemowlęcym lub we wczesnym dzieciństwie (przed ukończeniem przez dziecko 6. rż.). Przejawiają się niechęcią do jedzenia, spożywaniem zbyt małych ilości pożywienia, zbyt ubogą dietą akceptowaną przez dziecko, zaburzeniami pory spożywania posiłków bądź zupełną odmową spożywania niektórych posiłków (płynnych lub stałych). W okresie wczesnodziecięcym mogą się pojawiać również spaczony apetyt (pica - zjadanie np. tynku ze ścian, ziemi z doniczek) oraz ruminacje (ponowne przeżuwanie pokarmu cofającego się z przełyku i żołądka). Ponieważ karmienie małych dzieci jest problemem często niepokojącym rodziców, konieczne jest ustalenie, kiedy mamy do czynienia z zaburzeniami odżywiania, a kiedy sytuacja mieści się jeszcze w granicach normy. Podstawowe znaczenie ma również wykluczenie przyczyn somatycznych trudności w karmieniu. Zasadniczo za zaburzenia odżywiania w niemowlęctwie i wczesnym dzieciństwie uważa się stany, w których zaburzenia odżywiania są utrwalone (trwają powyżej 1 mies.) i prowadzą do zaburzeń rozwoju dziecka (niedożywienia, zahamowania wzrastania dziecka) lub stanów niedoborowych (niedokrwistość, niedobory witamin, białka i mikroelementów).