Justynka w śpiączce po porodzie

Wybudźmy Justynkę – mamę, żonę, wojowniczkę. Proszę Was o wsparcie na rehabilitację.

21.09.2025 roku nasze życie się zatrzymało.

Moja żona Justynka, 35-letnia, pełna życia i empatii kobieta, ukochana mama naszej córeczki Martynki (2,5 roku) i nowo narodzonego synka Tomusia, doznała rozległego wylewu całej prawej półkuli mózgu spowodowanego nagłym skokiem ciśnienia. W 29 tygodniu ciąży lekarze musieli natychmiast wykonać cesarskie cięcie, by ratować życie Justynki i naszego synka.

Justynka od tamtej pory znajduje się w śpiączce. Przebywa obecnie na oddziale intensywnej terapii, pod stałą opieką lekarzy. Codziennie czekam przy jej łóżku, jedynie móc trzymać ją za rękę i wierząc, że kiedyś ją usłyszę, że spojrzy na mnie, że wróci do nas.

Nasz synek Tomuś również walczy — przebywa na oddziale intensywnej terapii noworodka. Lekarze mówią, że jego stan jest stabilny, a życie nie jest zagrożone, ale w przyszłości, gdy tylko jego stan się ustabilizuje, będzie wymagał rehabilitacji i szczególnej troski. W domu czeka na mamę i Tomusia nasza córeczka Martynka, która codziennie pyta, kiedy mama wróci i co się z nią dzieje.

Justynka zawsze była osobą, która pomagała innym. Bezinteresownie wspierała ludzi, instytucje, sąsiadów, przyjaciół — nigdy nie potrafiła przejść obojętnie wobec czyjegoś nieszczęścia. Kto zna Justynkę, ten wie, że ma ogromnie dobre serce i zawsze dzieliła się sobą z innymi. Nie przejmowała się tylko losem innych, ona zawsze działała w ich sprawie. Cieszyła się z czyjegoś szczęścia, jej empatia nie ma granic. Dziś to ona potrzebuje pomocy, by wrócić do życia, do swoich dzieci, do mnie i do Was.

Lekarze mówią jasno – czas jest kluczowy. Każdy dzień zwłoki to mniejsze szanse na wybudzenie, dlatego musimy jak najszybciej przenieść Justynkę do specjalistycznego ośrodka rehabilitacji neurologicznej, która daje realną nadzieję na poprawę oraz szansę powrotu do życia.

Niestety kryteria NFZ są tak wąskie, że nawet w tak ciężkim stanie Justynka nie kwalifikuje się do rehabilitacji finansowanej przez NFZ, dlatego cały koszt musimy pokryć sami, taki koszt miesięcznego pobytu to kilkadziesiąt tysięcy złotych — kwota całkowicie poza moim zasięgiem, ale wiem, że tylko intensywna rehabilitacja daje nadzieję na odzyskanie świadomości i sprawności.

Wierzę jednak, że z pomocą ludzi o dobrych sercach Justynka dostanie szansę, by wrócić do swoich dzieci i do życia, które tak bardzo kochała.

Każde wsparcie – wpłata, udostępnienie, dobre słowo – to krok bliżej do dnia, w którym będę mógł powiedzieć, w którym będę mógł Was poinformować słowami:

„Justynka się obudziła”.

Z całego serca dziękuję każdemu, kto pomoże mi w tej walce.

Znajomi, przyjaciele, rodzino mogę Wam obiecać, że będę walczył do końca moich sił i nie spocznę, dopóki Justynka nie wróci do nas - tak jak zawsze walczy nasza Wojowniczka Justynka!

Mąż Justynki