Pomoc dla Pawła i jego rodziny

Pomoc dla naszej rodziny po tragicznym wypadku Pawła

Nikt nigdy nie przygotowuje się na moment, w którym całe życie rozpadnie się w jednej sekundzie.
 A jednak właśnie tak stało się u nas 17 lutego. Mój mąż - mój najlepszy przyjaciel, człowiek, który dla każdego miał dobre słowo - uległ nagłemu, ciężkiemu wypadkowi.

Jeszcze chwilę wcześniej rozmawialiśmy, śmialiśmy się… a teraz leży nieprzytomny, podłączony do aparatury. Każdy dźwięk tych maszyn przypomina mi, jak krucha stała się nasza nadzieja. Każdy dzień jest jak walka z huraganem.
 Każde wejście na oddział to modlitwa o najmniejszy znak - drgnienie palca, ruch powiek - że wraca.

Wkrótce Paweł opuści szpital i zostanie przeniesiony do specjalistycznego ośrodka, w którym będą podejmowane próby wybudzenia go ze śpiączki. Niestety, miejsce w takim ośrodku jest jedynie w niewielkim stopniu finansowane przez NFZ - zdecydowaną większość kosztów musi pokryć rodzina. To dla mnie ogromne obciążenie, zwłaszcza teraz, kiedy wszystko i tak zdaje się wymykać spod kontroli.

W jednej chwili straciłam nie tylko męża przy swoim boku, ale także poczucie bezpieczeństwa, stabilność i cały świat, który budowaliśmy razem. Zostałam sama z ciężarem, który spadł na mnie jak lawina:
 • domem, który nagle jest za duży i przerażająco cichy,
 • obowiązkami, które kiedyś dzieliliśmy,
 • narastającymi kosztami,
 • stertą dokumentów,
 • codziennymi dojazdami do szpitala,
 • strachem, który nie odpuszcza ani na moment.

Dodatkowo od dawna choruję, co ogranicza moje siły i sprawia, że nie jestem w stanie pracować w pełnym wymiarze godzin. Moja pensja wystarcza jedynie na opłacenie mieszkania - nic więcej.
 A Paweł był głównym żywicielem naszej rodziny, dlatego jego nagły wypadek postawił nas w bardzo trudnej sytuacji finansowej.

Kiedy Paweł się wybudzi, czeka go długa, trudna i bardzo kosztowna rehabilitacja. Lekarze mówią jasno - bez niej nie ma szans na powrót do sprawności. To proces, który może trwać miesiące, a nawet lata.

Każda noc to pytania bez odpowiedzi.
 Każdy poranek - próba odnalezienia siły, choć ta jest coraz mniejsza.
 Chciałabym móc skupić się wyłącznie na nim.
 Na trzymaniu jego dłoni i powtarzaniu, że ma do kogo wracać.

Ale życie się nie zatrzymało. Rachunki nie poczekają. A codzienność, zamiast być wsparciem, przygniata jeszcze bardziej.

Dlatego z całego serca proszę o pomoc.
 Nie dla mnie - dla nas.
 Dla rodziny, która walczy o to, by przetrwać ten najtrudniejszy czas i aby Paweł miał dokąd wrócić, kiedy otworzy oczy.

Każda złotówka, każde udostępnienie, każdy gest dobroci to dla mnie jak promień światła w ciemności.

Dziękuję, że czytasz tę historię.
 Dziękuję, że jesteś z nami - nawet jeśli nas nie znasz.
 To więcej, niż potrafię wyrazić słowami.

Justyna