Pomóż mi walczyć o zdrową głowę

Nie jest mi łatwo o tym pisać. Długo zastanawiałam się, czy w ogóle mam prawo prosić o pomoc w taki sposób. Zawsze starałam się radzić sobie sama, zaciskać zęby i udawać, że wszystko jest w porządku. Ale prawda jest taka, że od dłuższego czasu już nie jest.

Od najmłodszych lat zmagam się z silnym lękiem przed ludźmi i ich opinią. Każda krytyka, nawet ta najmniejsza, potrafi mnie całkowicie sparaliżować. Bardzo przeżywam to, co inni mogą o mnie pomyśleć lub powiedzieć. Zdarza się, że zwykłe sytuacje dnia codziennego jak telefon, żeby zamówić pizzę wywołują u mnie ogromny stres. Pojawia się kołatanie serca, drżenie rąk, ucisk w klatce piersiowej, trudności z oddychaniem, a w głowie jedna myśl „zaraz zrobię coś źle”. Często po takich sytuacjach jestem wyczerpana psychicznie i fizycznie. Zdarzają sie nawet wymioty.

Ten lęk wpływa na całe moje życie. Na relacje z ludźmi, na codzienne funkcjonowanie, ale też na moją pasję. Od dawna marzę o tym, żeby rozwijać się artystycznie: tanecznie i wokalnie. To coś, co naprawdę sprawia mi radość i daje poczucie sensu. Niestety, moja głowa bardzo często mi na to nie pozwala. Strach przed oceną, przed byciem widzianą i słyszaną, przed opiniami innych sprawia, że zamiast robić to, co kocham, zamykam się w sobie i rezygnuję, zanim w ogóle spróbuję. Doprowadzało mnie to do takiego stanu, że w najmłodszych latach, przed występami sięgałam po alkohol, w celu chwilowego uspokojenia, jednak i to nie pomogło.

Wiem, że pomoc psychologa mogłaby mi pomóc. Chciałabym nauczyć się radzić sobie z lękiem, zrozumieć swoje emocje i w końcu przestać żyć w ciągłym napięciu. Problemem są jednak koszty. Regularna terapia to dla mnie obecnie wydatek, na który zwyczajnie mnie nie stać. Mam podstawowe wydatki związane z codziennym życiem, a leczenie psychologiczne jest niestety bardzo drogie.

Obecnie się uczę i nie mam możliwości, by zarobić pieniądze na terapię. Nie chcę też obciążać moich rodziców. Wiem, że bardzo by chcieli mi pomóc, ale mają ważniejsze wydatki i nie są w stanie opłacić pełnej kwoty za leczenie. Dlatego zdecydowałam się spróbować w ten sposób prosząc o wsparcie, choć jest to dla mnie bardzo trudne i stresujące.

Nie marzę o luksusach. Chciałabym po prostu uzbierać chociaż połowę kwoty, która pozwoliłaby mi rozpocząć terapię i dać sobie realną szansę na poprawę mojego stanu psychicznego. Każda, nawet najmniejsza wpłata, ma dla mnie ogromne znaczenie i przybliża mnie do życia bez ciągłego strachu.

Zdecydowałam się pozostać na tą chwile anonimowa. Bardzo boję się, że ktoś z mojego otoczenia mógłby to zobaczyć w internecie i zacząć mnie wyśmiewać lub oceniać. Już sama myśl o tym wywołuje we mnie lęk. Piszę tutaj szczerze, z nadzieją, że trafię na osoby, które zrozumieją, jak trudno jest żyć z takim obciążeniem psychicznym.

Dziękuję każdemu, kto poświęcił czas, żeby przeczytać tę historię. Dziękuję za każdą formę wsparcia finansową, ale też za zwykłą empatię i zrozumienie. To dla mnie bardzo wiele.

Pozdrawiam W.