Nadzieja dla Edyty

Witam wszystkich serdecznie ! 

Mam na imię Edyta i ostatkiem sił proszę Państwa o pomoc. Nie mam już siły płakać, pragnę tylko dobra dla moich dzieci, one cierpią, a mi pęka serce.

Jestem mamą dwójki wspaniałych istot - dziesięcioletniego syna i siedemnastoletniej córki. Nasze życie od kilku lat to walka o przetrwanie. Moje małżeństwo było koszmarem, z którego się wyrwałam, by dalej nie cierpieć i chronić dzieci. Jednak po drodze do "szczęścia" los nie był dla mnie przychylny. Chcąc zapewnić dzieciom godne warunki i normalne dzieciństwo bez wiecznej tułaczki, wszystkie oszczędności ulokowałem w małym domku, postawionym na zakupionej działce ogrodowej. Niestety okazało się, że zostałam oszukana, a dziś muszę walczyć o swoją własność. Mieszkam z dziećmi na działce, bo przecież nie zostawię tego, co własnymi rękoma zbudowałam ? Od 8 miesięcy żyjemy bez energii elektrycznej i bez bieżącej wody, co skutkowało pozbawieniem nas godnych warunków egzystencji i skazaniem mnie - samotnej matki i moich nieletnich dzieci na życie pełne lęku, stresu i braku nadziei na jakikolwiek cud. Nastała zima, mróz, sytuacja pogarsza się, ale ja się nie poddaję, walczę o przetrwanie i chcę zapewnić dzieciom normalne warunki do życia. Szukałam pomocy w wielu miejscach, instytucjach, zwracałam się do wielu ludzi i urzędów - niestety bezskutecznie. Wykreślono mnie z listy oczekujących na mieszkanie socjalne, bo ogródki działkowe to teren gminy, a nie miasta, więc takie lokum mi nie przysługuje. Każda iskierka nadziei gasła szybciej niż się zapalała. Pensja listonoszki i zobowiązania pozostałe po małżeństwie nie pozwalają mi na wynajem mieszkania. Lwia część wypłaty idzie na paliwo do agregatu prądotwórczego, który jest jedynym ratunkiem na ten trudny czas, dając trochę światła i pozwalając w minimalnym stopniu ogrzać domek. Jednak urządzenie wciąż się psuje. Jest źle, dzieci cierpią, ja już nie mam sił na dalszą walkę. Jestem zrezygnowana, bezsilna, podupadłam na zdrowiu. Doprowadzono do tego, że czuję się jak wrak człowieka. Ileż można znieść !!!!?  Tak bardzo pragnę, by moje dzieci zapomniały o koszmarze, jaki stał się ich udziałem. Proszę ludzi dobrej woli i wielkiego serca o pomoc. Każda złotówka jest ważna, każdy gest ma znaczenie, a dobro zatacza krąg i wraca. Nadzieja umiera ostatnia i tak bardzo chciałabym uwierzyć, że nigdy nie umrze...