Za sprzęt do pracy dla Ukrainek

Witam wszystkich. Nazywam się Eugenia. Jestem z Ukrainy. Z powodu wojny  musiałam zabrać dzieci w bezpieczne miejsce. Teraz razem z dwojgiem  dzieci mieszkam w Polsce, a mój mąż został w naszej ojczyźnie.

Proszę o pomoc w zbieraniu funduszy na sprzęt do pracy. Pracowałem jako montażystka wideo na Ukrainie przez 10 lat.

Trudno mi prosić o pomoc, ale sytuacja w Ukrainie to wymusza.

Do 24 lutego byliśmy dużą szczęśliwą czteroosobową rodziną (ojciec, matka, syn i córka). Mieliśmy zwierzęta domowe: dwa psy, dwa koty, chomika i królika. Planowaliśmy zabrać dzieci nad morze, syn uczył języków obcych i programowania, córka tańczyła i pływała. 

Byliśmy bardzo szczęśliwi i pewni przyszłości. Do 24 lutego…

A potem wojna.

Rozpacz, strach o dzieci, beznadzieja i tysiące innych uczuć, które niszczą od środka i sprawiają, że nie można się ukryć i obiecać dzieciom, że wszystko będzie dobrze i wymagać od nich zrozumienia sytuacji. W stresie zabraliśmy najpotrzebniejsze rzeczy i  pobiegliśmy do piwnicy. Godzinami siedzieliśmy cicho i  skuleni wyczuwaliśmy przejmujący strach i napięcie.

Praca na Ukrainie skończyła się wraz z początkiem wojny, bo nikt nie urządza ślubu pod ostrzałem rakietowym, kiedy giną dorośli i dzieci, a miasta i wsie są niszczone.

Dostosowani do warunków wojennych, wraz z mężem zaczęliśmy pomagać ochotnikom, niosąc opony do punktów kontrolnych, butelki z koktajlem Mołotowa, a dzieci i dziadkowie metalem obijali okna domu, bo wydawało się to najlepszą ochroną. Następnie rozpoczęliśmy dyżur w schronach, aby w czasie alarmów otwierać je dla potrzebujących.

Każdego dnia zabijano ludzi, zabijano bezbronne dzieci. Nadszedł czas podjęcia trudnej decyzji– ratować dzieci, wywieźć je w bezpieczne miejsce. Na Ukrainie zostawiłam wszystko: męża, rodziców, dom. Wraz z synem, córką i jedną małą walizką na trzy osoby, wsiedliśmy do pociągu ewakuacyjnego, którym wywiedziono wiele osób, zmuszonych ratować swoje dzieci przed straszną wojną. Nikt nie mógłi zabrać więcej niż jedną walizkę bo jedna walizka jest miejsce dla osoby, która zwyczajnie nie zmieściłaby się do pociągu. Mój mąż został w naszej ojczyźnie.

Nasza trójka musi przetrwać w nowym kraju. Jest to niezwykle trudne, gdy wszyscy są rodowitymi mieszkańcami Ukrainy, gdzie toczy się wojna. Kiedy wszystko, co budowałam przez całe życie, relacje, kariera rozpadło się. Wszyscy znajomi rozjechali się po całym świecie, wszyscy z tym samym bólem i nadzieją powrotu do życia z przeszłości. Ale nadzieja w tym, że wojna się skończy, rodziny się połączą, urodzą się dzieci, postawią pierwsze kroki, a potem matura, śluby.

W tej chwili potrzebuję pracy na utrzymanie dwójki dzieci.

Potrzebuję sprzętu do rozpoczęcia pracy w Polsce, do realizacji zamówień z Europy. Zamówienia już spływają, ale nie mam ich jak zrealizować.

Bardzo kocham swoją pracę, tworzenie kreatywnych filmów, reklam, ciągle się uczę, praca to nie tylko szansa na przeżycie, to część mnie. Miałam świetną perspektywę zawodową i starałam się osiągnąć swój cel, wyjeżdżałam za granicę, kręciłam filmy dla par z całego świata - Ameryki, Włoch, Czech, Meksyku, Niemiec, Ukrainy. Wcześniej dużo jeździłam, uczyłam się języków obcych, rozwijałam, studiowałam, ten proces nie miał końca, a przede mną jeszcze wiele osiągnięć.

Proszę o pomoc w zakupie komputera z kartą graficzną, która obsługuje edycję wideo, wydajną kartę dźwiękową, pomocne sprzęty urządzenia oraz monitor.

Dziękuję wszystkim, którzy pomogą mi zacząć od nowa.

Łączę wyrazy szacunku

Eugenia Mamon