Budujemy sierociniec w Ugandzie

To nie jest historia, którą da się czytać spokojnie

Dlaczego budujemy sierociniec w Ugandzie?

Pojechałam do Ugandy z mężem i zobaczyłam rzeczy, których nie da się od zobaczyć.

Skrajne ubóstwo. Brud. Choroby, które w Europie są tylko hasłem z podręcznika – tam są codziennością. Szczury, robaki, brak dostępu do czystej wody, cholera.

Poczułam zapach, którego nie da się zapomnieć.

Zapach rozkładu. Brudu. Chorób. Ludzkiego cierpienia.

Zapach, który wchodzi w skórę i zostaje pod powiekami.

I w tym wszystkim dzieci.

Te dzieci śpią na ziemi.

Jedzą resztki, które znajdą gdzieś w koszu po turystach lub jeśli akurat coś jest w wiosce.

Chorują, bo nie ma komu ich leczyć.

Dzieci sieroty  które absolutnie na to nie zasługują.

Zobaczyłam sierociniec, który miał być ratunkiem. W rzeczywistości był miejscem, 

w którym dzieciom odmawiano jedzenia lub karmiono garstką mączki kukurydzianej raz dziennie, natomiast pieniądze zbierane na pomoc nie trafiały do nich. 

Dzieci były wykorzystywane do pracy w celu zarabiania pieniędzy dla właścicielki. Wróciłam do Polski i nie mogłam spać. Świadomość, że wiem i nic nie robię – była nie do zniesienia.

A kiedy widzisz i wiesz – po prostu nie masz już prawa udawać, że nie wiesz.

Dlatego poprosiłam koleżankę Jagodę o współpracę. Pojechałyśmy obie do Ugandy i wtedy razem podjęłyśmy decyzję: budujemy własny sierociniec w Ugandzie. 

Miejsce bez kompromisów, bez półprawd, bez krzywdy. Miejsce, w którym dobro dzieci naprawdę będzie na pierwszym miejscu.

Na tej drodze były też rozczarowania i oszustwa. Kilkukrotnie zostałyśmy wykorzystane, oszukane finansowe przez pomagające nam osoby, które nie działały uczciwie. Zrozumiałyśmy jedno - jeśli chcemy realnie pomagać, musimy stworzyć własną strukturę 

i własną działalność w Ugandzie.

I wtedy pojawiła się ona – architektka Inga z wizją. Z pięknym, ekologicznym projektem sierocińca, który nie będzie tylko budynkiem, ale domem. Bezpiecznym, czystym, godnym. Miejscem, w którym dzieci będą mogły spać spokojnie, jeść regularnie, uczyć się i po prostu być dziećmi. 

Nieśmierdzący barak.

Nie przechowalnia.

DOM. Z dachem, sypialniami, oknami, drzwiami, kuchnią, jadalnią i toaletami z dostępem do wody.

Chcemy uratować 120 dzieci, które dziś żyją na ulicy w wiosce Ruhija i mieście Masaka 

w Ugandzie. Regionach skażonych AIDS i wysokim wskaźnikiem sierot z gwałtów.

Tak, to nie są historie z książek - to dzieje się naprawdę.

120 ciał, które marzną nocami.

120 brzuchów, które bolą z głodu.

120 historii, które mogą skończyć się śmiercią albo życiem!

Każda złotówka ma znaczenie. 10, 20 ,30 ,50 zł.

Bo dla Ciebie to monety.

A dla nich – jedzenie, czysta woda, łóżko, bezpieczeństwo, przeżycie.

Jeśli po przeczytaniu tego tekstu coś ściska Cię w żołądku – to dobrze.

To znaczy, że jeszcze czujesz.

I że możesz pomóc.

Zrób to teraz.

Bo one nie mogą czekać.

One mają tylko dziś albo śmierć.

Poznaj naszą historię i bądź z nami na bieżąco :

https://www.instagram.com/fundacjazdrowimy?igsh=MWhubjJsam80djlkdw%3D%3D&utm_source=qr