Piekło Valerii

Valeria potrzebuje natychmiasowej pomocy. Jej ciało opowiada historię, której nikt nie chciał słuchać. Każde żebro jest wyczuwalne pod cienką, szorstką skórą. Jej sierść jest matowa, zaniedbana, przesiąknięta zapachem brudu i cierpienia. 

Jest odwodniona, wyczerpana, wyniszczona. W jej oczach nie ma buntu. Jest tylko strach. Valeria ma zaledwie około dwóch lat. Powinna być w wieku radości, ciekawości świata, bezpieczeństwa. Zamiast tego jest cieniem psa.

Żyła na łańcuchu. Wśród własnych odchodów, w smrodzie, który był jej codziennością. Jej świat ograniczał się do kilku brudnych desek. Nie znała niczego poza zimnem, głodem i samotnością.

Ktoś wcześniej poddał ją zabiegowi. Szwy nigdy nie zostały zdjęte. Nikt nie uznał, że zasługuje na opiekę. Nikt nie uznał, że jej ból ma znaczenie.

Badania pokazały, że jej organizm jest na granicy wytrzymałości. Podwyższone parametry wątrobowe i mocznik świadczą o długotrwałym wyniszczeniu. Jej ciało walczyło każdego dnia, bez pomocy, bez wsparcia, bez nadziei.

Mimo wszystko Valeria żyje.

Jest przerażona. Każdy ruch, każdy dźwięk jest dla niej zagrożeniem. Nie wie jeszcze, że człowiek może nie krzywdzić. Nie wie, że może być bezpieczna. Jej organizm potrzebuje czasu, leczenia, specjalistycznej opieki i bezpiecznego miejsca, w którym po raz pierwszy będzie mogła odpocząć bez strachu.

Zrobiliśmy wszystko, co było konieczne, aby dać jej szansę. Badania krwi, RTG, testy na choroby zakaźne, szczepienia, zabezpieczenie przeciwko pasożytom, rozpoczęcie leczenia. To dopiero początek.

Valeria przeżyła piekło. Pomóżmy jej poznać, czym jest spokój.