Kornelia Modrow
Kolejny próg zbiórki przekroczony. Szczerze mówiąc, zupełnie się tego nie spodziewaliśmy. Po raz kolejny brakuje nam słów, żeby wyrazić, jak wiele znaczy dla nas Państwa pomoc.
Chcielibyśmy też podzielić się tym, co dzieje się u naszych podopiecznych.
Jeśli chodzi o Kefira, podjęliśmy jedną z najtrudniejszych decyzji. Jesteśmy po konsultacji u dr. n. wet. Wojciecha Hildebranda, konsultacjach neurologicznych z dr n. wet. Pauliną Drobot i lek. wet. Klaudią Olkiewicz, a także rozmowach z naszym lekarzem weterynarii i zaprzyjaźnionym behawiorystą. Rozważaliśmy również leczenie chirurgiczne u prof. dr. hab. Marcina Wrzoska. Ostatecznie zdecydowaliśmy, że Kefir pozostanie na leczeniu paliatywnym.
Na ten moment czuje się bardzo dobrze. Ma apetyt, funkcjonuje normalnie i cieszy się codziennością. Nie będziemy jednak udawać, że ta decyzja przyniosła nam spokój. W pewnym sensie oznacza ona po prostu oczekiwanie. Codzienne życie w strachu, czy wszystko jest jeszcze w porządku, czy coś się zmieniło, czy to już ten moment. Kefir nie powie nam, że czuje się gorzej. Może nam to jedynie pokazać, a my musimy umieć to zauważyć. Dlatego nieustannie go obserwujemy, próbując jednocześnie nie pozwolić, żeby strach odebrał nam radość ze wspólnego czasu. Chcemy skupiać się na tym, że jest tutaj, z nami, i że wciąż czuje się dobrze.
U Tołdiego, w związku z demencją, wprowadziliśmy leki wspomagające funkcje poznawcze. Czekamy na efekty, choć niestety pojawiło się również podejrzenie zaćmy. Maja natomiast w poniedziałek jedzie na pobranie krwi, a w czwartek czekają ją specjalistyczne badania w premedykacji. W międzyczasie staramy się zapewniać jak najlepszą opiekę wszystkim pozostałym podopiecznym.
Tak wygląda życie ze starszymi i przewlekle chorymi zwierzętami. Kolejne badania, diagnozy, trudne decyzje i nieustanna niepewność.
Czy przez ten ponad rok zrobilibyśmy to wszystko bez zbiórki? Tak. Bez wahania. Ale ogromnym kosztem, i nie chodzi tutaj wyłącznie o pieniądze. Chodzi o nasze zdrowie psychiczne i fizyczne, nieprzespane noce, ciągłe napięcie i resztki spokoju, które przy opiece nad chorymi zwierzętami i tak trudno zachować.
Dzięki Państwu nie musimy każdego kolejnego badania rozpatrywać w kategoriach tego, z czego tym razem będziemy musieli zrezygnować. Możemy poświęcać więcej sił na opiekę i wspólny czas.
Jest jeszcze coś, o czym chyba nigdy nie powiedzieliśmy Państwu wprost. Pomagając naszym zwierzętom, pomagają Państwo również nam. Dwóm osobom, które doświadczyły w życiu bardzo wiele cierpienia, przeszły zdecydowanie zbyt wiele i przez długi czas przyzwyczajone były do tego, że ze wszystkim trzeba radzić sobie samemu.
Nie piszemy tego, żeby wzbudzać współczucie. Chcemy jedynie, żeby wiedzieli Państwo, że ta pomoc znaczy dla nas znacznie więcej niż opłacone badania, leki czy wizyty. To poczucie, że nie jesteśmy ze wszystkim sami. Że są ludzie, którym zależy, nawet jeśli nigdy się nie spotkaliśmy. Że po tym wszystkim, co przeżyliśmy, może nas jeszcze spotkać coś dobrego.
Dali nam Państwo odrobinę wiary w to, że życie nie zawsze musi polegać wyłącznie na przetrwaniu kolejnego trudnego dnia. Że może być spokojniej. Bezpieczniej. Że może być po prostu dobrze.
Dlatego kolejny raz, jak zawsze, po prostu dziękujemy. Za każdą wpłatę, udostępnienie, wiadomość i dobre słowo. Za to, że pomagają nam Państwo nie tylko troszczyć się o tych, których kochamy, ale również odzyskiwać wiarę w to, że dla nas samych może jeszcze nadejść trochę spokoju.


Na ten moment czuje się naprawdę bardzo dobrze. Ma apetyt, funkcjonuje normalnie, cieszy się codziennością. I właśnie tego chcemy się trzymać. Nie będziemy jednak udawać, że podjęcie tej decyzji przyniosło nam spokój. Bo prawda jest taka, że w pewnym sensie oznacza ona po prostu oczekiwanie. Życie ze świadomością tego, co może nadejść, bez wiedzy, kiedy to nastąpi. To codzienny strach i nieustanne zastanawianie się, czy wszystko jest jeszcze w porządku. Czy dzisiaj jest trochę bardziej zmęczony? Czy zachowuje się inaczej? Czy coś go boli? Czy to już ten moment, w którym powinniśmy zacząć się martwić? Kefir nie powie nam, że czuje się gorzej. Może nam to jedynie pokazać, a my musimy umieć to zauważyć. Dlatego obserwujemy go właściwie bez przerwy, często w napięciu, próbując jednocześnie nie pozwolić, żeby strach odebrał nam radość z czasu, który wciąż mamy. Bo przecież Kefir jest tutaj, z nami. Czuje się dobrze. Je, odpoczywa, ma swoje zwyczaje i swoje małe codzienne przyjemności. I na tym chcemy się teraz skupiać. Nie na tym, ile czasu nam zostało, tylko na tym, żeby ten czas był dla niego jak najlepszy.






































jestemsigma2143
malinamc topkaaa
Anonymous
AS
Przepraszamniemamwiecej powodzenia!
Przepraszam nie mam więcej bo mam tylko 13 lat ale wierzę w was, pomodlę sie zrobie wszystko co mogę naprawde mam nadzieje ze się uda, powodzenia!💖
Kristina Garanina
Пусть с собачкой всё будет хорошо, я сама из Эстонии и у мне 16 лет,так растрогала бедная собачка надеюсь с ней будет всё хорошо
Anonymous
Niech Pan Bóg prowadzi!