Nie chcę przeżyć. Ja chcę żyć

Nazywam się Dominika.

Mam 27 lat.....

Nie chcę przeżyć......

20 stycznia zeszłego roku w moim życiu wydarzył się koszmar.

Wracając z pracy tuż przed świętami Bożego Narodzenia postanowiłam wybrać z banku oszczędności mojego nie dość długiego życia które zdołałam układać podczas pobytu w domu dziecka. Moim marzeniem było wyremontowanie mieszkania, które wynajmuje od dwóch lat i to właśnie miało się stać po świętach. 

Pan, który miał przeprowadzić remont wiedział po jakich jestem przejściach, że jestem z domu dziecka, że nie mam nikogo, że chce zacząć wszystko od nowa zrobił najgorsza rzecz jaka mogła mi się w życiu przydarzyć. 

Zgwałcił mnie i okradł....

Po kilku dniach sprawę zgłosiłam na policję, i zaczął się koszmar....niedowierzanie, kpiny, drwiny że strony funkcjonariuszy. 

Nie mogłam na nikogo liczyć, zero pomocy wsparcia. 

Usłyszałam jedno " wycofaj zarzuty, wyjedź i będzie po sprawie". 

Zostałam zwolniona z pracy, wypowiedziano mi umowę najmu mieszkania. Każdy się odwrócił, z dnia na dzień zostałam bez środków do życia i dachu na głowa. 

Ja chcę żyć.....

Zwątpiłam we wszystko, zapłaciłam wysoką cenę. Zostałam zdeptana jak śmieć, wykluczona, okryta hańba a ja tylko chciałam po cichu, powolutku ułożyć sobie życie. Nic więcej....

Postanowiłam zacząć prosić ludzi dobrej woli za namową starszej Pani u której na chwilę znalazłam kąt, która dała mi tyle ciepła i miłości jakiej nie miałam nigdy. 

Nie proszę o wiele, ale nie mogę tu zostać, ciągle być wytykana palcami, nie mogę płacić ceny i ponosić winy za czyjąś zbrodnie, za to że zgłosiłam sprawę i może uchroniłam inne kobiety. 

Proszę pomóż jeśli możesz, pragnę wyjechać, pragnę zacząć żyć na nowo, zbudować znów coś swojego.

Tak bardzo proszę. Dominika