Kuba walczy o życie

Historia Kubusia zaczęła się w styczniu 2025 roku. Pewnego dnia pod naszym domem pojawił się duży, czarny kot. Był bardzo ostrożny – przychodził tylko na chwilę, błyskawicznie zjadał zostawioną karmę i znikał. Na widok człowieka uciekał w popłochu, jakby życie nauczyło go, że ludzi trzeba się bać.

Z pomocą miejscowej fundacji udało się go w końcu złapać do klatki-łapki i zawieźć do lecznicy. Tam okazało się, że kot jest już wykastrowany. Nie wiemy, jak trafił na ulicę ani co wcześniej przeszedł, ale było jasne, że musiał długo radzić sobie sam.

Postanowiliśmy go dokarmiać i spróbować zdobyć jego zaufanie. 

Daliśmy mu imię Kuba – bo kiedy zwierzę ma imię, przestaje być tylko bezdomnym kotem. Staje się kimś ważnym. Z dnia na dzień Kuba stawał się coraz odważniejszy. Zbliżał się coraz bardziej, zostawał trochę dłużej. Minęły miesiące cierpliwości, zanim po raz pierwszy pozwolił się pogłaskać. To był ogromny krok – dowód, że zaczyna wierzyć, że człowiek nie musi oznaczać zagrożenia. W końcu udało się zabrać go do domu.

Bardzo szybko okazało się, że Kuba doskonale wie, czym jest domowe życie. Korzystał z kuwety, spał na kanapie i z ciekawością odkrywał, czym jest miękkie legowisko i spokojny kąt tylko dla siebie. Po wizycie w lecznicy został dokładnie przebadany, przetestowany na FIV i FeLV oraz zaszczepiony. 

Cieszyliśmy się, że wreszcie jest bezpieczny. Że nie musi już walczyć o każdy dzień na ulicy. Niestety nasza radość trwała bardzo krótko. Na początku marca Kuba zaczął tracić apetyt i stał się apatyczny. 3 marca ponownie trafił do lecznicy. Wykonano badania krwi – morfologię, biochemię oraz szczegółowe USG. Na pierwszy rzut oka wyniki nie wyglądały dramatycznie. Ale z każdym dniem było gorzej. Kuba przestał jeść, pojawiły się wymioty i biegunka, a później także objawy neurologiczne. Kiedy ponownie trafił do lecznicy, był już odwodniony i miał wysoką gorączkę. Rozpoczęto leczenie objawowe, a my czekaliśmy na wyniki rozszerzonej diagnostyki.

Pierwsze wyniki przyszły następnego dnia. Wysoka bilirubina i niskie albuminy nie wróżyły nic dobrego. Kolejne badania potwierdziły najgorsze. Lekarze nie pozostawili nam złudzeń – Kuba walczy jednocześnie z dwiema bardzo poważnymi chorobami: toksoplazmozą i FIP-em (zakaźnym zapaleniem otrzewnej). Obie, jeśli nie są leczone, prowadzą do śmierci.

Ale my nie potrafimy się poddać. Przez prawie rok walczyliśmy o to, żeby Kuba przestał być bezdomny, żeby zaufał człowiekowi i żeby w końcu miał swój dom. Nie możemy teraz odwrócić się od niego w chwili, kiedy najbardziej potrzebuje pomocy. Rozpoczęliśmy leczenie. Kuba dostaje doustne leki na toksoplazmozę oraz zastrzyki z lekiem na FIP – terapia, która daje realną szansę na życie, ale jest bardzo kosztowna. Każdy dzień walki to kolejne wizyty, badania i leki. 

Ale wierzymy, że Kuba ma jeszcze przed sobą wiele spokojnych, ciepłych dni – już nie na ulicy, ale w domu. Dlatego prosimy o pomoc. Każda wpłata to kolejny dzień leczenia i kolejna szansa, że Kuba wygra tę walkę.

Bo kot, który tak długo uczył się ufać ludziom… zasługuje na to, by żyć.