Na dalsze leczenie Szymona

Jestem mamą Szymona, który urodził się 10.10.2012r. Tego dnia stałam się najszczęśliwszą na świecie mamą zdrowego, ślicznego chłopca. Minął rok, a ja zaczęłam zauważać u mojego syna niepokojące zachowania. Postanowiłam szukać pomocy u specjalistów. Była to długa i bardzo trudna droga, która zakończyła się w 2015r. postawieniem diagnozy autyzmu.

To był dopiero początek walki o moje dziecko. Szymon nie mówił, ani nie komunikował się w żaden sposób, nieustannie płakał. Od tej chwili zostałam z synem sama. Poszukiwałam skutecznych rozwiązań i metod terapeutycznych. Uczestniczyłam i uczestniczę do dziś z dzieckiem w terapiach, stosuję się do zaleceń specjalistów w domu. Syn od 03.2015r. jest na diecie bez nabiału, cukru i glutenu. Od samego początku ciężko pracuję i robię wszystko, co w mojej mocy, żeby wydobyć z Szymona cały jego potencjał.

Obecnie moje dziecko potrafi powiedzieć mi co czuje, czego nie chce, czego oczekuje. Niestety rozumie go tylko najbliższe otoczenie, bo mowa jest nadal na niskim poziomie, przestała się rozwijać od dłuższego czasu. Mamy z synem bardzo bliską więź. Niestety nie jest na tyle samodzielny, żeby radzić sobie w codzienności i wymaga całodobowej opieki. Wiem jednak, że to, co osiągnął, nie jest kresem jego możliwości. Do tej pory nie szczędziłam środków na terapie dla syna. Niestety moje możliwości finansowe, jako samotnej matki, są znacznie ograniczone. Dlatego zwracam się z prośbą o wsparcie w dalszej rehabilitacji. Nadal zbieramy na turnusy mikropolaryzacji, turnusy rehabilitacyjne. Konieczny jest, jak najszybciej, zakup tableta ze specjalistycznym oprogramowaniem do komunikacji "mówik".

Mam nadzieję, ze znajdą się osoby, które zechcą wesprzeć Szymona, a tym samym umożliwią mu dalszy rozwój. Za okazaną pomoc będziemy z Szymonem bardzo wdzięczni.

Czy liczę na Świąteczny cud? Tak, liczę. Gdybym nie wierzyła w cuda, nigdy mój syn nie zaszedłby tak daleko. Dlatego nie chcę teraz odpuszczać, nie po ośmiu latach ciężkiej pracy...