Troje dzieci w potrzebie.

Pomóżmy trójce chłopców po stracie jedynej osoby, która była dla nich całym światem.

Ręce mamy, które były dla nich jedyną ostoją bezpieczeństwa, ciepła i dobroci, już nigdy ich nie obejmą. Nie pogłaszczą po głowie, nie przytulą wieczorem, nie powiedzą: „nie martw się, wszystko będzie dobrze”.

Moja kuzynka Ela odeszła nagle, rano. Miała zaledwie 42 lata. Zmarła na zawał serca, zostawiając troje dzieci, które były całym jej życiem. Dzieci, dla których walczyła każdego dnia – mimo przeciwności, zmęczenia, mimo problemów finansowych, mimo codziennej samotności w codziennych problemach.

Przez wiele lat wychowywała swoich synów sama. Ojciec dzieci od ponad 10 lat nie interesował się ich losem i nie pomagał w ich utrzymaniu. Partner zawiódł. Ela była dla chłopców jedynym wsparciem – jedyną osobą, która była zawsze obok.

Robiła wszystko, co mogła. Pracowała, walczyła o każdy dzień, odkładała na rachunki, martwiła się, czy wystarczy na jedzenie, na ubrania, na szkołę. Często brakowało pieniędzy, łapała się prac dorywczych, ponad siły, bo najważniejsze dla niej było jedno – żeby dzieci mogły zjeść i nie chodzić w zniszczonych ubraniach, aby nie czuły się gorsze, żeby miały choć odrobinę normalnego dzieciństwa.

W międzyczasie straciła również swoich rodziców – jedyne osoby, które ją wspierały i pomagały w opiece nad chłopcami. Została zupełnie sama. I mimo tego nigdy się nie poddała.

Dziś tych dzieci nie ma już kto przytulić.

Nie ma kto powiedzieć im, że wszystko się ułoży.

Nie ma kto sprawić, żeby poczuły się bezpieczne.

Ich sytuacja jest dziś bardzo trudna:

Warunki w mieszkanku są bardzo złe – mieszkanie od ponad 30 lat nie było remontowane i wymaga generalnego remontu, chłopcy śpią na zniszczonych łóżkach i zużytych materacach,

Wszystkie świadczenia zostały obecnie wstrzymane do zakończenia spraw sądowych.

Dwóch z trzech chłopców ma orzeczenia o niepełnosprawności:

Kacper (21 lat) choruje na padaczkę, ma poważne zaburzenia rozwojowe i nie jest zdolny do pracy,

Marcel (14 lat) ma niedosłuch, uczy się w szkole specjalnej i przebywa w internacie.

Gracjan (17 lat) za trzy miesiące kończy 18 lat. W normalnej rodzinie byłby to moment radości i dumy. Dziś nie jesteśmy w stanie zorganizować mu nawet skromnych 18-nastych urodzin. Zamiast planów na przyszłość jest strach – co będzie kolejnego dnia. 

Po śmierci Eli opiekę nad dziećmi przejęła jej siostra. Sama jest osobą schorowaną i dwa lata temu straciła męża. Mimo ogromnego serca i chęci pomocy robi wszystko, aby chłopcy nie zostali sami. Ale opieka nad trójką dorastających dzieci – w tym dwojgiem z niepełnosprawnościami – to ogromne wyzwanie.

Najtrudniejsze jest to, że dzieci zostały nie tylko bez mamy, ale także bez poczucia bezpieczeństwa. Psychologowie potwierdzili, że każdy z nich jest w bardzo złym stanie psychicznym. Stracili osobę, która była dla nich całym światem – jedyną, która dawała im poczucie, że są ważni i kochani.

Pomimo tego to naprawdę dobre, spokojne i mądre dzieci. Nie proszą o wiele. Potrzebują tylko tego, co dla innych jest oczywiste – bezpiecznego miejsca do życia i poczucia, że ktoś jeszcze o nich pamięta.

Dlatego prosimy Was o pomoc.

Zebrane środki zostaną przeznaczone na:

zakup i przygotowanie codziennych posiłków,

najpilniejszy remont, aby chłopcy mogli żyć w bezpiecznych warunkach,

zakup łóżek, materacy, szafek i podstawowego wyposażenia,

bieżące utrzymanie dzieci w tym najtrudniejszym .

Każda złotówka ma znaczenie. Naprawdę każda. Nawet najmniejsza wpłata to realna pomoc dla tych chłopców.

Jeśli nie możesz pomóc finansowo – prosimy🙏, udostępnij tę zbiórkę. Jedno udostępnienie może sprawić, że ktoś inny pomoże.

Z całego serca dziękujemy za każdą pomoc i każde dobre słowo ❤️

Dobro wraca