Pomoc w procesie diagnostycznym

Witam, mam na imię Melodia i jestem kobietą uwięzioną w ciele mężczyzny. Uwielbiam zakładać typowo damskie ubranka z szafy mamy, moją jedyną na już poważnie łysiejącą głowę czarną perukę. Bardzo często jeszcze zakładam swój sztuczny biust złożony z takich starych zabawkowych piłek i maluję czerwoną szminką usta. Zazwyczaj używam w rozmowach z rodziną żeńskich końcówek.

Wszystko u nas zostaje w rodzinie. Każdy w mojej najbliższej rodzinie usłyszał, że jestem kobietą, która każdego dnia cierpi z powodu dwumetrowego pozbawionego jakichkolwiek żeńskich elementów ciała i naprawdę chociaż nie chce umierać, nie chce też żyć w tym ciele ani chwili dłużej niż to konieczne.

Nikt jednak z rodziny do końca nie wierzy w moje słowne deklaracje. Był u nas jednak poruszany temat procesu diagnostycznego, którym zajmują się psychiatra, seksuolog, a nawet psycholog.

Jakiś czas temu jednak znalazłam się w trudnej dla mnie sytuacji finansowej, ale tylko część rodziny jest na tyle hojna, by mi podarować środki na życie i utrzymanie dachu nad głową. Ja też z powodu mojego no typowo humanistycznego wykształcenia, nie jestem we współczesnym świecie w stanie sama zarobić jeszcze na jakąś porządną tranzycję.

Zwłaszcza, że mój chory psychicznie brat posiadający no takie ciężkie choroby umysłowe jak schizofrenia paranoidalna i zespół natręctw, nie może być jednak w domu, w którym niszczy jego wnętrze i brudzi ściany, a w płatnym DPS'ie, gdzie też postaram się go jak najczęściej odwiedzać.

Bardzo mi jednak zależy na rodzinie i dlatego bardzo mocno chciałabym, żeby chociaż ta zdrowa psychicznie część w pełni mnie zaakceptowała taką, jaką naprawdę jestem. Jednym więc sposobem, aby to się stało, jest przejście procesu diagnostycznego, a że mieszkam około godz. drogi od Poznania bardzo Was proszę, nie, błagam Was o jakieś pieniążki, bym mogła przynajmniej ten skromny cel zrealizować, wynoszący w przybliżeniu 1000 zł.