Wreszcie naprawdę być sobą

Jestem Janek, jednak to imię nie figuruje w moich dokumentach. Niecałe dwadzieścia lat temu, gdy się urodziłem, nazwano mnie Joanną. Zmagam się z transseksualizmem - żyję w niedopasowanym do umysłu ciele.

Długo zastanawiałem się nad stworzeniem zbiórki, uznając, że zbyt wielu ludzi ma znacznie poważniejsze powody, by prosić o pieniądze. Teraz jednak stanąłem przed przykrą świadomością, że to jedyna szansa, by mój plan się powiódł. Od trzech lat jestem  już otwarcie tym, kim się czuję - mówię w męskiej formie, ukrywam biust, ubieram się jak chłopak, a część znajomych nawet nie wie, że nie do końca nim jestem. Idzie mi tak dobrze, że sprzedawcy widząc mój dowód potrafią nie wierzyć w widniejące w nim dane.

Marzę o tym, by rozpoczynając studia (planuję iść na medycynę i uzyskać zawód psychiatry) funkcjonować już w pełni jako ja, z rozpoczętą terapią hormonalną i dostosowanymi dokumentami, ponieważ przejście tranzycji na późniejszym etapie zwiększyłoby ryzyko zmagania się z dyskryminacją przez kolejnych sześć lat. Wyprowadziłem się z domu rodzinnego jako siedemnastolatek, łączenie pracy z nauką uniemożliwia mi utrzymanie się i jednoczesne odłożenie dodatkowych pieniędzy. W Polsce nadal większość seksuologów nie wie zbyt wiele o transseksualizmie i samej korekcji płci, co bardzo utrudnia leczenie w ramach NFZ. Uczęszczanie do prywatnych specjalistów jest kosztowne, już uzyskanie diagnozy i wykonanie badań koniecznych do podania testosteronu wykracza poza kwotę dwóch tysięcy złotych, a później czeka mnie jeszcze rozprawa sądowa mająca na celu oficjalne stanie się mężczyzną. Nie uwzględniam tu nawet pieniędzy potrzebnych do operacji usunięcia piersi i macicy, które wymagałyby kolejnych ponad 10000zł. 

Całą swoją przyszłość wiążę z profesją opartą na pomocy, nigdy nie wahałem się widząc człowieka w potrzebie. Choć zawsze działałem bezinteresownie, wierzę, że teraz to do mnie wróci. Został mi tylko rok, maksymalnie dwa, zanim rozpocznę kolejny etap życia. Proszę, pomóżcie mi być w nim sobą.