Joksa - ślepa uliczka

 Joksa: ślepa uliczka

Wygrała los na loterii.
Chciałam ocalić skazańca.
Ja wybrałam ją, ona mnie. Prosto z handlarskich rąk. Miało być już z górki, a okazało się, że kolejne szczyty rosną przed nami jak grzyby po deszczu.
Joksa była chora.
I to samo w sobie nie jest największym problemem. Przecież choroby się leczy.
Pod warunkiem, że lekarz jest w stanie postawić diagnozę... A z tym był ogromny kłopot: każde rozpoznanie okazało się nietrafione, każda metoda leczenia zawodziła.
Wielu lekarzy ją oglądało. Poświęciłam dla Joksy swoje oszczędności.
Najsensowniejszą diagnozą wydawało się zapalenie nerwu czaszkowego nieznanego pochodzenia. Ból nerwu czaszkowego u ludzi jest opisywany jako ból nie do wytrzymania
Joksa nie może stać na padoku: dokucza jej światłowstręt. Jedzenie przychodzi jej z trudnością: traci na wadze. Pojawiają się krwawienia z jej miękkich, ciepłych chrap.
Myślałam o tym, żeby poddać moją wybraną Joksę eutanazji.

Nie dawało mi spokoju jedno z prześwietleń głowy. Jak się okazało słusznie.
Podrażnienie nerwu znalazło swoją przyczynę: guz w głowie.  Operacyjny, nieznanego pochodzenia.
Kocham Joksę. Po prostu. Nie tak miało być.
Nie mam już środków na pokrycie kosztów zabiegu i pobytu w klinice.
Dlatego proszę o pomoc. Dla Joksy.
Jeśli się uda? Jeśli Joksa może być zdrowa?
Dla przyjaciół można pójść w ogień.
Idę.
Szacowane koszty (oczywiście przedstawię faktury), to 5500 tys. Teraz ta kwota waży na życiu Joksy.
Proszę, niech pojawi się światełko w tunelu.
Niech to nie będzie ślepa uliczka.