Pomóżcie mi wyleczyć oczy...

Witajcie! :) 

Urodziłem się z wrodzoną wadą wzroku- astygmatyzm krótkowzroczny- która ewoluowała, niestety, wraz z moim dorastaniem. Obecnie wartości są już dość duże, -4.5 dioptrii. 

Krótko wspomnę, że poza czysto praktycznymi przeszkodami, wada ta stanowiła dla mnie źródło potężnych kompleksów. Nikt bowiem, w latach mojego dzieciństwa i wczesnej młodości, nie interesował się problemami, na które napotykałem na krętej, życiowej ścieżce, a rówieśnicy, jak to dzieci- bywali bardzo bezlitośni. Z dnia na dzień znosiłem kolejne dawki upokorzenia, jak nietrudno domyślić się, odcisnęło to zgubne w skutkach piętno na mojej psychice. Dziś radzę sobie w tej kwestii dość poprawnie, natomiast opisuję cały ten mój niewątpliwy życiowy dramat, by uzmysłowić Państwu, że zbiórka ta to nie moja jakaś fanaberia, a wołanie o pomoc. 

Dziś jestem dorosły, po 30-stce. Pracuję na raczej słabo płatnym stanowisku, wynajmuję stancję, zaspokajam w miarę możliwości potrzeby dnia codziennego. Nie stać mnie na oszczędzanie, wypłata rozchodzi się przed pojawieniem się nowej. Próbowałem zapisać się w kolejkę na zabieg, refundowany przez NFZ, jednak nie jest to łatwe, gdyż w pierwszej kolejności leczone są wady o większych wartościach dioptrii, a i metoda operacji nie pozwala na szybką regenerację oraz powrót do pracy. Ja nie mogę pozwolić sobie na długotrwałe pozostawanie na urlopie bezpłatnym. Podana kwota i tak nie stanowi górnej granicy, jeśli o cennik chodzi. Włącznie z dojazdami, kilkoma wizytami lekarskimi i samym zabiegiem, stanowi potrzebną całość. 

Od dziecka chciałem zostać maszynistą i prowadzić pociągi pasażerskie, jednakże w obecnej mojej sytuacji nie jest to możliwe. Żaden lekarz medycyny pracy nie ma prawa wystawić mi pozytywnej opinii, otwierającej furtkę nie tylko do spełnienia życiowego marzenia, ale też realizowania się zawodowo. W Polsce zaczyna brakować maszynistów, kursy kwalifikacyjne kosztują nawet powyżej 10 tys. złotych, a możliwość dofinansowania nigdy później nie będzie już tak dostępna, jak dziś. 

Być może ktoś z Was podejdzie do tematu z lekceważeniem bądź oburzeniem, że są przecież ludzie większych potrzeb. Owszem, nawet ja zgadzam się z tym. Dla mnie jednak moja potrzeba jest równie ważna, jak to mówi powiedzenie "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia". Ostatecznie nie ma przecież przymusu, a ja liczę na pomoc tych z Państwa, którzy być może sami przeszli przez podobną ścieżkę w życiu bądź zwyczajnie dołożą kawałek swojej cegiełki. Zaręczam przy tym, że całe moje dotychczasowe życie staram się, jak mogę, by pomagać innym, czasem nawet jest to wkład nie tylko materialny, ale też ogrom poświęconego czasu, którego później brakuje na zaspokojenie moich własnych potrzeb. Zdaję sobie sprawę, że nie są Państwo w stanie zweryfikować tej informacji, ale jest przecież coś takiego, jak zaufanie.

Wszystkim darczyńcom z góry przepięknie dziękuję! :) Wierzę, że po operacji moja sytuacja życiowa zmieni się na tyle, że sam mógł będę pomagać w jeszcze większym stopniu, niż robię to dziś. 

Z wyrazami szacunku, 

Krzysztof.