Rehabilitacja dla Olegs

Nazywam się Elena i jestem matką specjalnego dziecka z autyzmem. Kiedy nasza rodzina na niego czekała, to było prawdziwe szczęście, nie było żadnych komplikacji w czasie ciąży.

Jednak poród był utrudniony z powodu pilnego cięcia cesarskiego.

Lekarze nie powiedzieli, dlaczego, co i jak. Ale nie mogłem obudzić dziecka dłużej niż jeden dzień.

Nie mam doświadczenia macierzyństwa ani żywych rodziców. Dlatego nie było kogo zapytać.

Potem poszliśmy do domu i wszystko wydawało się w porządku, ale on nie spał ani nie jadł. Dostosowaliśmy się do jego chaotycznych wzorców snu i czuwania. Od dzieciństwa był nadpobudliwy i nie mógł tolerować choroby lokomocyjnej.

Na 1.5 zdaliśmy sobie sprawę, że nasz maluch nie czuje się dobrze, bo biegnie pod kołami aut, nie chodzi ręką, nie czuje niebezpieczeństwa, histerii i płaczu prawie cały czas. Ale przede wszystkim martwił się niewyraźnym widzeniem i brakiem reakcji na swoje imię.

Po pierwsze, założyliśmy głuchotę po długiej chorobie i na wszelkie możliwe sposoby odrzuciliśmy pogląd, że Oleg ma autyzm.

Jak nasze piękne i zdrowe dziecko może mieć autyzm?

Po wizycie u neurologa nasze życie bardzo się zmieniło

Przez długi czas nie wierzyli w diagnozę.

Była rozpacz, łzy, litość i niezrozumienie przyszłości naszej rodziny.

Postanowiliśmy jednak walczyć, a po drodze było wielu dobrych specjalistów, którzy nie przepowiadali, ale nauczyli nas rozumieć nasze dziecko.

Co roku przyjeżdżamy do Warszawy do specjalistycznego ośrodka, w którym przechodzimy terapię integracji psychologiczno-sensorycznej. Każdy dzień tej terapii przynosi doskonałe efekty. Syn przemówił, nie jest to jeszcze jasne, ale to sprawia, że nadal walczymy o jego przyszłość! Każdy dzień to zestaw zadań, które często przekraczają jego możliwości. Jednak wiemy, że musimy walczyć. Stawką jest przyszłość Olka. Więc pomóż nam!