Dla afrykanskiego dziecka

Cześć wszystkim, jestem samotną matką. Mam 2-latkę, wychowuję sama. Zbieram na dziecko oraz mieszkanie, straciliśmy swoje. Ostatnia szansa dom matki i dziecka , ale nawet tam nie mogę zapłacić. Nie wystarcza na jedzenie, oraz odzież, wszystko inne, pampersy są dla nas za drogie.. nie mogę wynajmować, czy nawet odpuścić do przedszkola, próbowaliśmy tyle razy, ale teraz już mamy takie długi, że nie wiem, jak wypłacić. Mam orzeczenie niepełnosprawności, u córki zaczęło rozwijać też. Bardzo ciężko przeszła adaptację tutaj, była skomplikowana ciąża, nie myślałam że się urodzi cała i zdrowa, ponieważ cały czas była zagrożą życiu i matce, i jej też. Ojciec lub rodzina kompletnie nie pomagają, nie przyjmują, że mam czarne dziecko . Pomimo tego są inne , zmuszona była przyjechać tutaj i na zawsze zostawić swój kraj, nikogo nie mam. Wszystko robię sama. Z taką sytuacją nie mogę wyjść do pracy, oraz nawet załatwić jakąś pomoc społeczną. Ona jest bardzo zdolna, bardzo mi boli, że nie może pójść do szkoły, bardzo lubi dzieci, naukę, zna kilka języki. Lubię się uczyć, tańczyć, jest bardzo rozumną, zna cyferki, słówka, wszystko co znają starsze za niej dzieci. Ale na początku bardzo ciężko uczyła się siedzieć oraz za późno chodzić i nie tak jak trzeba, ma problem z piersią, ciężko oddycha oraz cały czas zachoruje. Po ostatnich miesiącach na tyle przestraszyła się psychicznie oraz taka sytuacją w domu i w ogóle, że przestała rozmawiać. Chodzimy do terapii, zajmuję się z nią samą, oraz w kościele. Ona uśmiecha nawet kiedy jej boli. Chciałabym dać lepiej życie dla niej, ale nie zawsze mogę. Ona marzy się być księżniczką, lubi biegać, skakać, chodzić na plac zabaw oraz bawić się z innymi dziećmi. Ale przez problem z piersią zawsze śpi oraz siedzi w dziwnych pozach, to jej przeszkadza, nawet w wózku. Ja też ze swoim mogę chodzić, ale nawet najprostsze zadania dzienne jak ubrać ją, przygotować coś, jak jest ... zajmują dużo energii, oraz nie mogę być dłużej niż kilka godzin na nogach bez odpoczynku.

Wykorzystam na to, żeby spełnić jej marzenia, oraz żeby normalne rzeczy przestały być dla nas nad niemożliwe. Żeby ona była szczęśliwa, radosna, nawet jak boli czy coś nie tak, zasługuje na lepsze życie, jak każde dziecko. Nie musi nieść na sobie to wszystko. Walczy jak dorosły z każdą minutą żeby brać od życia jak najwięcej. Uczę się tego sama. Będę bardzo wdzięczna bo od jej urodzenia rzadko mamy wystarczająco nawet codziennych rzeczy, nie mogę patrzyć na nią jak jesteśmy głodne lub chodzimy cały czas po szpitalach bo źle jedzenie lub nie ma koszty na leki oraz wizyty , czy zasoby hygyeni. A teraz to jeszcze bez domu, mam kilka dni, żeby coś wymyśleć, nie mamy rodziny. Stąd skąd przyjechaliśmy już niema dokąd wracać, oraz kogoś w żywych .