Dom przed rozbiórka

Jestem samotną mamą dwóch wspaniałych, jeszcze bardzo małych chłopców, którzy są dla mnie całym światem. Wraz z bratem oraz stryjem mieszkamy w domu wybudowanym w 1971 roku przez mojego dziadka. Dom ten został później przekazany w darowiźnie mojemu tacie i przez całe życie był dla naszej rodziny jedynym miejscem, które możemy nazwać domem.

11 lipca 2024 roku to właśnie mój stryj zgłosił dom do nadzoru budowlanego. Po przeprowadzonej kontroli okazało się, że budynek – postawiony przed laty przez dziadka – nie jest zgodny z pierwotnymi planami i został zakwalifikowany jako tzw. „samowola budowlana”. Nadzór nałożył na nas obowiązek wykonania szeregu bardzo kosztownych prac do 31 grudnia 2025 roku.

Jednym z nakazów jest doprowadzenie wysokości pomieszczenia w piwnicy do wymaganych 2,50 m. U nas wysokość wynosi jedynie 2,26 m. Na początku nakazano nam opuszczenie podłogi, jednak później wydano decyzję o obowiązku opuszczenia pokoju przez mojego brata, ponieważ nie spełnia on norm i nie może w nim dalej mieszkać. To oznacza, że mój brat straci jedyne miejsce, w którym mieszka.

Dodatkowo musimy przebudować wewnętrzną klatkę schodową, wykonać nawiewy w kotłowni, a także sporządzić pełny projekt budowlany – wszystko na własny koszt.

Nasza sytuacja finansowa jest dramatyczna. Brat otrzymał odmowę kredytu. Ja nie pracuję, bo opiekuję się dwójką małych dzieci – starszy synek ma 4 latka, a młodszy 23 miesiące. Nie możemy liczyć finansowo na stryja, który nie dokłada się do żadnych kosztów i utrudnia nam sytuację. Zgłosiliśmy sprawę do sądu, ale na rozprawy czeka się miesiącami.

Ten dom to jedyne miejsce, które mamy. Utrata go oznaczałaby, że zostanę z dwójką małych dzieci bez dachu nad głową.

Dlatego z całego serca proszę o wsparcie finansowe. Każda, nawet najmniejsza złotówka, przybliża nas do wykonania koniecznego remontu i daje nam szansę, byśmy mogli pozostać w naszym rodzinnym domu – bez strachu o przyszłość.

Dziękuję za każdą okazaną pomoc.