pomoc dla katarzyny tomaszewskie

W mrocznych dolinach Transylwania, pośród gór spowitych mgłą, stał zamek, którego okna nigdy nie odbijały światła dnia. Tam właśnie mieszkał Drakula — władca nocy, istota nieśmiertelna, skazana na wieczne istnienie w cieniu.

Pewnej jesieni do pobliskiej wioski przybyła młoda badaczka historii sztuki z Krakowa — Katarzyna Tomaszewska. Katarzyna zajmowała się legendami Europy Wschodniej i nie wierzyła w przesądy. Przyjechała, by zbadać miejscowe podania o tajemniczym hrabim i jego „nieśmiertelnej” kolekcji obrazów.

Miejscowi ostrzegali ją, by nie zbliżała się do zamku. Mówili, że nocą widać w oknach cień wysokiej postaci, a wiatr niesie szepty w obcym języku. Katarzyna jednak była z natury uparta — a ciekawość była silniejsza niż strach.

Któregoś wieczoru, gdy księżyc zawisł nisko nad doliną, przekroczyła bramę zamku.

Wewnątrz panowała cisza tak głęboka, jakby czas przestał płynąć. Na ścianach wisiały portrety kobiet z różnych epok — każda o przenikliwym spojrzeniu, każda zadziwiająco podobna do niej samej.

— Wiedziałem, że kiedyś tu przyjdziesz — rozległ się niski głos zza jej pleców.

Drakula nie przypominał potwora z ludowych opowieści. Był elegancki, spokojny, a w jego oczach czaił się smutek starszy niż mury zamku.

Okazało się, że od stuleci spotykał kobiety o tej samej duszy — odradzające się w różnych czasach, zawsze z tym samym imieniem zapisanym w jego pamięci. Katarzyna była kolejnym wcieleniem kogoś, kogo kiedyś kochał — jeszcze zanim stał się tym, czym