Drugie życie Karmelka

Cześć!

Jestem Karmelek, chociaż jeszcze nie nauczyłem się tego, że mam imię.

Mama przywiozła mnie z hodowli, gdzie trzymano mnie tylko po to, żebym w przyszłości trafił na czyjąś kanapkę albo talerz. Coś po drodze musiało pójść jednak nie tak, ponieważ chcieli się mnie pozbyć.

Mam 2 latka, przez ten czas u weterynarza byłem raz. Wiem, trochę słabo, ale co poradzić, kiedy nie ma się z kim iść...

Kiedy przyjechała po mnie moja nowa mama, strasznie się bałem. Nie pozwoliłem się dotknąć, a kiedy była taka potrzeba, potwornie się kuliłem i cały trząsłem... 

W pierwszy dzień było ciężko, nie chciałem nic jeść, byłem bardzo zaniedbany, ogromne kołtuny sierści przy ogonku utrudniały mi poruszanie, mama wycięła mi takich aż 4!

Były naprawdę duże, większy niż mój ogonek, a przecież jestem hodowlańcem, więc spory ze mnie facet!

Ogólnie rzecz ujmując, jestem w nowym domku kilka dni, uczę się, że człowiek nie tylko bije, ale też przytula, całuje i kocha. Że nie muszę chować i kulić się przy każdym dotyku. Że można jeść dobre i zdrowe dla mnie jedzonko. Jednak nie wszystko jest jeszcze tak, jak powinno być.

Czeka mnie zabieg kastracji, większa ilość badań (ponieważ "ludzie", od których mnie zabrano, nawet nie wiedzieli co to EC), prawdopodobnie mam problemy z brzuszkiem, a na pewno paskudny łupież, męczący katar, którym budzę rodziców w nocy... A to wszystko kosztuje.

Gdyby ktoś chciał pomóc mamie i tacie w mojej rekonwalescencji, będzie nam bardzo miło. Rodzice co prawda pracują i robią dla mnie wszystko, żebym w końcu miał dom, ale pomoc na pewno im się przyda.

Wystarczyły 2 dni abym z przerażonej kulki sierści stał się żywą przytulanką, uwielbiam leżeć z mamą na ziemi! Udało mi się jej zaufać, więc chyba jest spoko osobą.

Dziękujemy za każde wsparcie i trzymamy pampuchy za wszystkie króliczki, które czekają na swój prawdziwy dom 🏠