Udar zabrał tak wiele...

Ryszard to mój ukochany tata.

Zawsze był uśmiechnięty,rozmowny i pomocny.

Boli mnie świadomość że mówię o tym w formie przeszłej.

Tak bowiem było zanim tata przeszedł udar.

14 grudnia  zauważyliśmy nietypowe objawy.

Tata miał opadnięty kącik ust i problemy z mową.

Wieczorem wezwaliśmy pogotowie.

W szpitalu stwierdzono że z taty zdrowiem nic się nie dzieje i wypisano nam go do domu.

Szczęście w nieszczęściu w chwili wypisu stan taty się pogorszył i od razu rozpoczęto interwencję na SOR.

Dzień później jechałam na oddział z myślą że najgorsze jest już za nami i z tatą będzie już dobrze.

Gdy weszłam na salę tata był jedynie w stanie leżeć nie mógł pić ani jeść.

A nawet wypowiedzieć ani jednego słowa.

Na ten widok pękło mi serce.

Jeszcze nie tak dawno tata uśmiechał się, cieszył się życiem.

Najlepsze efekty przynosi rehabilitacja, która wspomoże ruszenie ręki a także mowy.

Tata do dziś nie może ruszyć ręką i nic nie mówi.

Jego słowa które wypowiada to tylko słowo BOŻE.

Proszę, pomóż mi aby tata wrócił do sprawności.

Córka Aleksandra :*