Ucieczka z długów, lepszy start

Poczucie wstydu przez lata powstrzymywało mnie przed założeniem zbiórki, nawet anonimowo. Nikomu, nawet najbliższym znajomym, nigdy nie mówiłam o sytuacji finansowej, w której się znajduję, obawiając się o krzywe spojrzenia, patrzenie na mnie przez pryzmat mojej sytuacji. Lata duszenia wszystkiego w sobie powoli już mnie wykańczają, a ja nie potrafię sobie dłużej z tym poradzić. Życie w ciągłym stresie jest zmorą, z którą nieustannie próbuję walczyć.

Na bieżąco płacę obecne rachunki, część zadłużenia również udało mi się spłacić, ale kwota do spłaty jest na tyle kuriozalna, że sama nie daje już sobie rady, a na domiar złego pgm dodatkowo grozi komornikiem. Moje zdrowie psychiczne się pogarsza.

Nie miałam dobrego startu. Wychowałam się w rodzinie wielodzietnej, bez ojca. Moja mama robiła wszystko, co mogła, aby wykarmić całą gromadę dzieci. Niestety, kiedy miałam 16 lat dowiedzieliśmy się, że mama zachorowała na raka. Leczenie, pokładanie wszelkich nadziei na wygraną z rakiem zakończyły się, kiedy ledwo skończyłam 18 lat - zaledwie kilka miesięcy później nowotwór odebrał mi najważniejszą osobę w moim życiu.

Wtedy też zostało mi uświadomione ogromne zadłużenie na mieszkanie, z którym nie jesteśmy w stanie sobie poradzić. Większość rodzeństwa wyprowadziła się, założyła swoje rodziny. Ja natomiast zostałam w tym samym, zadłużonym mieszkaniu z niepełnosprawnym bratem. Brat żyje z renty, która nie jest duża. Choć nie jest zdolny do pracy, często dorabia sobie poprzez chodzenie na tak przysłowiowy złom, z czego dorzuca do mieszkania parę groszy. Ale to wszystko nie jest wystarczające.

Chciałabym w końcu oczyścić swój umysł. Móc wstać z łóżka ze świadomością, że nie ciąży nad nami widmo komornika.

Byłabym ogromnie wdzięczna za wpłatę choćby najmniejszej kwoty. Każda złotówka to cegiełka do uwolnienia się od długów i na lepszy start.