Pomóc dla rodziny

Nazywam się Kamila, mam 41 lat. Od 21 lat jestem mężatką. Mój mąż ma 51 lat.
Od 16. roku życia choruję na chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD) i pozostaję pod stałą opieką psychiatryczną. W całym przebiegu choroby tylko raz miałam dłuższy, dziesięcioletni okres stabilizacji. W tym czasie urodziłam dwoje dzieci – dziś moi synowie mają 20 i 18 lat i uczą się w szkołach średnich. Na miarę swoich możliwości pomagają w codziennym funkcjonowaniu rodziny.
Po tym okresie choroba uaktywniła się ze zdwojoną siłą. Obecnie nie jestem w stanie samodzielnie wychodzić z domu – towarzyszy mi silny lęk, dlatego przez cały czas ktoś musi być ze mną.
W 2017 roku mój mąż uległ bardzo poważnemu wypadkowi w pracy. Podczas obsługi przeciągarki do drutu, maszyna – pozbawiona odpowiednich zabezpieczeń – wciągnęła mu obie ręce. Doznał ciężkich obrażeń termicznych obu dłoni. Przez miesiąc przebywał w szpitalu. Przez pierwszy tydzień lekarze walczyli o to, aby nie doszło do amputacji palców. Przez cały ten czas codziennie dojeżdżałam do męża do szpitala, ponieważ z powodu obrażeń nie był w stanie samodzielnie funkcjonować.
Po wypisie, co drugi dzień jeździliśmy na zmiany opatrunków, a gdy lekarze zalecili dalsze leczenie w domu, samodzielnie zajmowałam się ich zmianą. Mąż przez pół roku nosił szyny gipsowe. Dwukrotnie podejmowano próbę wszczepienia endoprotez, aby umożliwić zginanie środkowych palców obu rąk, jednak organizm odrzucił implanty. W efekcie dwa palce pozostały trwale zesztywniałe.
Od dziewięciu lat walczymy o należne odszkodowanie za wypadek przy pracy, jednak były pracodawca nieustannie utrudnia i przedłuża postępowanie.
Wychowujemy również sześcioletnią córkę. Uczęszcza ona do zerówki, jednak zmaga się z trudnościami emocjonalno-społecznymi oraz problemami z percepcją wzrokowo-słuchową. Specjaliści z poradni psychologiczno-pedagogicznej zalecili dodatkowe zajęcia terapeutyczne, niestety są one odpłatne i przekraczają nasze obecne możliwości finansowe. Staram się ćwiczyć z córką w domu w takim zakresie, na jaki pozwalają mi mój stan zdrowia i warunki domowe.
Nasza rodzina utrzymuje się obecnie z renty męża oraz świadczenia 800+ na córkę. Ja sama pobierałam rentę, jednak po złożeniu wniosku o jej przedłużenie Zakład Ubezpieczeń Społecznych zagubił zarówno mój wniosek, jak i dołączoną dokumentację medyczną. Zostałam zmuszona do ponownego kompletowania i składania wszystkich dokumentów, co było dla mnie ogromnym obciążeniem psychicznym.