Pomoc dla samotnej Doroty

Witam, w dzisiejszych czasach coraz rzadziej zwracamy uwagę na historię naszego narodu, oraz poświęcenie ludzi już starszych, którzy walczyli abyśmy my, młodzi ludzie mogli żyć w wolnej, Niepodległej Polsce. Pragnę przedstawić historię pewnej kobiety, kobiety, której ojciec walczył za naszą Polskę. Ryzykując życie swoje i swojej rodziny walczył w Powstaniu Warszawskim aby odzyskać Niepodległość Polski wraz z innymi kompanami. Dorota, bohaterka dzisiejszego wpisu urodziła się w 1957 roku, jako córka wysoko postawionej, szanowanej rodziny. W młodym wieku wyszła za mąż ale niestety równie szybko została wdową miała zaledwie 24 lata. Musiała radzić sobie sama bowiem miała małe dziecko dokładnie córkę Anię. Spróbujmy wyobrazić sobie jak ciężko musiało być kobiecie utrzymać siebie samą i dziecko w czasie komunizmu. Kilka lat później do Pani Doroty uśmiechnęło się szczęcie ponownie jej serce należało do kogoś, znowu miała wsparcie, osobę która wesprze ją w trudnej sytuacji, ponownie wyszła za mąż za Pana Stanisława, z którym miała syna Piotra. Pani Dorota pracowała na poczcie Polskiej jako inspektor. Jednak wiadomo, wszystko co dobre kiedyś się kończy. U syna Pani Doroty wykryto tętniaka mózgu, potrzebna była natychmiastowa operacja. Mimo wszystko rokowania były złe dawano Piotrowi zaledwie kilka miesięcy a nawet krócej. Syn Pani Doroty miał tylko 18 lat, mimo fatalnego stanu zdrowia za wszelką cenę chciał pomóc swojej matce finansowo. Pracował jako ochroniarz na stacji paliw. W wieku 32 lat zmarł na skutek pobicia przez bandę łobuzów. Pani Dorota załamała się wiedziała że jej syn kiedyś odejdzie,  jednak miała nadzieję że skoro pokazał lekarzom że da radę żyć, że ma w sobie siłę, myślała że życie go oszczędzi. Pani Dorota krótko po śmierci syna miała próbę samobójczą. Z bólu po stracie dziecka chciała odebrać sobie życie, znowu została całkiem sama. Aktualnie Pani Dorota mieszka w domu, który odziedziczyła w spadku po mężu, dzieli go z jego siostrą Krystyną, która nie jest w stanie pomóc jakkolwiek ponieważ jest upośledzoną, starszą kobietą. Córka Ania wstydzi się biednej matki i nie kontaktuje się z nią już bardzo długo, przez co Pani Dorota nie ma żadnego wsparcia, mieszka w domu, w którym nie ma toalety, nie ma prysznica, nie ma bieżącej wody. W domu występują również problemy z ogrzewaniem, ponieważ piec jest z 1939 roku, właściwie wszystkie wyposażenia pochodzą z okresu wojennego.  Kobiety myją się wodą, która Pani Dorota przynosi w ciężkich, kilkulitrowych butlach z pobliskiej studni. Mimo przeciwności losu Pani Dorota jest niezwykle uśmiechniętą, kochającą zwierzęta kobietą. Wspiera każdego kto potrzebuje pomocy choć sama żyje w skrajnym ubóstwie.  Proszę wszystkich o nawet najmniejsze datki w postaci pieniędzy abyśmy wspólnie pomogli Pani Dorocie wyremontować dom. Pokażmy, że dzisiejsze społeczeństwo dba o tych, którzy pomogli nam żyć w wolnym, pięknym kraju, nie bądźmy obojętni na krzywdę innych. Pani Dorota jest silną kobietą, krórej życie dało w kość. Czy ktokolwiek z nas jest w stanie wyobrazić sobie mieszanie z upośledzoną, starszą kobietą, w domu gdzie cała instalacja pochodzi z czasów II wojny światowej? Szwagierka Pani Doroty potrzebuję jej pomocy, a Pani Dorota naszej aby zapewnić sobie i jedynej bliskiej osobie standard godny dla osób starszych. Pomóżmy, pamiętajmy, że dobro zawsze wraca.