Ostatnia umiera nadzieja...

Cześć. Mam na imię Kasia. Jestem takim zwykłym ludkiem, któremu kiedyś odbiło i usiłuje uratować niemal wszystko, co widzi. Jedynie spora wada wzroku pozwala mi nie biec na drugi koniec Polski, bo tam jest smutna koszatniczka... To ja piszę do Was na Facebooku, to ja odpisuję i odbieram telefony. To ja gonię szczurki po ulicach i dokarmiam w środku nocy koszatniczki. 

To ja chodzę na rehabilitację z maluszkami. To ja odbieram i oddaje do adopcji gryzki.

 Nigdy się nie przedstawiałam, bo nie lubię tak. Wolę być z tyłu, a zwierzaki niech będą na świeczniku. Szukam fantów na bazarek, robię zbiórki, negocjuję raty, proszę o odroczenie płatności. Nie jestem nikim ważnym. Jestem tylko ludzikiem, który je kocha. I tym, który nie jest w stanie spać po nocach, bo się boi. Do tej pory leczyliśmy naszych podopiecznych w jednej z przychodni weterynaryjnych. Zawsze byliśmy do tyłu z fakturami, ale zawsze wychodziliśmy z tego. Tym razem zablokowane zostały nasze przyjęcia 'na kredyt', jeżeli nie zapłacimy długu. Nie mamy na to. A ja? Ja mam dosyć. Nie mam siły na to wszystko. Dlaczego to robię? Dobre pytanie...

 Bo przecież nikt nie chce dostawać wiadomości 'kiedy w koncu będzie wpłata?'. Więc teraz albo nigdy. Zapłacimy i żyjemy dalej albo nie i zamykamy. Koszty są spore. Jest sporo chorych zwierząt w domach tymczasowych. I co? I mamy ludziom kłamać, że są zdrowe i idealne? To nie my. My zbadamy maluszki i uczciwie powiemy, że są potrzebne korekty, rehabilitacja, kontrole... Ja wiem, że łatwiej adoptować gdzie indziej. Gdzie nie zrobią usg i nie będzie wiadomo o np. zapaleniu jelit. Ale szczerze? Wolę zamknąć to, niż oddawać chore zwierzęta nieświadomym opiekunom... Dlatego ja - Kasia - proszę o pomoc. Tak wiele dobrego robimy... Tak wiele żyć uratowanych. A ile jeszcze czeka na ratunek...