WEZMĘ-To tylko początek

Najbardziej boję się dnia, w którym zobaczę cierpiące zwierzę i będę musiała powiedzieć: „nie mogę”.

Bo kiedy Chata mówi „wezmę”, to nie znaczy:

zabiorę cię stamtąd, wyleczę i koniec.

Dla mnie „wezmę” znaczy dużo więcej.

Znaczy: spróbuję odwrócić to, co zrobiło ci życie.

Jeśli był głód — ma być pełna miska.

Jeśli był ból — ma być leczenie.

Jeśli był strach — ma być spokój.

Jeśli człowiek krzywdził — ma przyjść człowiek, przy którym można znowu uwierzyć.

Jeśli całe życie było walką — ma w końcu być zwyczajny dzień.

Spacer.

Las.

Tapczan.

Głaski.

Sen bez czuwania.

Ja nie chcę ich tylko ratować.

Chcę przywracać im życie.

Takie życie, w którym przeszłość przestaje być najważniejszą rzeczą, jaka im się przydarzyła.

Tymek nie miał tylko przeżyć.

Miał kiedyś znowu chodzić po lesie i tarzać się z radości.

To ten sam Tymek .. Gdybym nie powiedziała Wezmę .. nie byłoby Tymka ..

Nuria nie miała tylko przestać sikać pod siebie ze strachu.

Miała któregoś dnia sama podejść do człowieka i pomachać ogonem.

Aksa nie miała być tylko „uratowanym przypadkiem”.

Miała dostać szansę na życie, które nie będzie definiowane przez ból.

I właśnie na to zbieram.

Nie na jedną interwencję.

Nie na jedno „uratowaliśmy”.

Na wszystko, co dzieje się później.

Na kolejne poranki.

Na pełne miski.

Na leczenie.

Na ciepły dom.

Na miesiące odbudowywania ciała i głowy.

Na to, żeby zwierzę, które kiedyś nie miało nic, mogło pewnego dnia zachowywać się tak, jakby tamten koszmar należał do zupełnie innego życia.

Bo „wezmę” to nie jest chwila.

To jest obietnica życia po ratunku.

I właśnie dlatego dziś proszę:

wspierajcie mnie w tym, żebym nie musiała odwracać wzroku.

Żebym mogła dalej powiedzieć:

„Chata powiedziała: wezmę.”

I potem zrobić wszystko, żeby to słowo naprawdę coś znaczyło.