Na rehabilitację dla Moniki

Monika to mama 2 dzieci, niespełna 2 letniej Zuzi i 6 letniego Filipa. 15.11.2022 r. zdarzył się tragiczny wypadek, który mógł odebrać dzieciom mamę. Doznała rozległego wylewu, pęknięcia tętniaka w mózgu, w chwili, w której trzymała na rękach swoją 1.5 roczną córeczkę. Już nawet po upadku i utracie przytomności nie wypuściła jej z rąk. W trybie pilnym wykonano operację, zaklipsowanie tętniaka. Dokonano kraniotomii (wycięcie części czolowo-skroniowo-klinowej czaszki). Monika była w śpiączce, podpięta do respiratora z powodu niewydolności oddechowej. Po dwóch dniach konieczna była kolejna operacja z powodu obrzęku mózgu. Stan był krytyczny, lekarze mówili, że są znikome szanse na wybudzenie ze śpiączki, że w najlepszym wypadku Monika będzie w stanie wegetatywnym. Najbliżsi nie mogli się z tym pogodzić i uwierzyć. Po wykonaniu tracheotomii do 8.12. pozostała na OIOMIE w stanie śpiączki. 

Kolejno trafiła na oddział neurochirurgiczny. Z Moniką nie było kontaktu, jakiekolwiek próby nawiązania kończyły się bez skutku. Jednak Nowy Rok przyniósł nadzieję i wielkie szczęście dla najbliższych. Monika zaczęła się komunikować za pomocą mrugnięć, następnie kreśliła litery na szpitalnej pościeli, próbowała pisać na kartce papieru. Przekazy były niejeasne, ale pewne jest, że dały rodzinie nadzieję, że jednak będzie jakieś wyjście z tej beznadziejnej sytuacji, w końcu Monika przeżyła, wbrew temu co mówili lekarze, dlaczego więc nie mogłaby odzyskać sprawności i życia? Dzieci bardzo tęskniły za mamą. Monika zaczęła wymawiać pierwsze słowa, zaczęła ruszać prawą ręką. W styczniu można było już z nią porozmawiać, dzieci mogły usłyszeć mamę przez telefon. 30.01.2023 r. została przewieziona do innego szpitala na oddział rehabilitacji ogólnoustrojowej. Wszyscy żyli w nadziei, bo jeszcze miesiąc wcześniej lekarze sugerowali aby szukać miejsca w domu opieki długoterminowej. Zaczęła się walka o sprawność, jakąkolwiek sprawność. Monika ćwiczyła wytrwale, wiedziała, że w domu czekają na nią stęsknione dzieci i rodzina. Nie poddawała się. 19.04. została przywieziona do domu z zaleceniami do dalszej rehabilitacji. Obecnie Monika swój czas z najbliższymi spędza na wózku inwalidzkim bądź w łóżku, ma sprawną prawa rękę i prawą nogę. Cała lewa strona pozostaje w niedowładzie, niedowidzi na lewe oko. Czeka ją jeszcze plastyka czaszki w celu uzupełnienia ubytku praktycznie 1/4 jej części. Monika ma chęci do dalszej pracy, nie chce zaprzepaścić tego co udało jej się wypracować przez czas spędzony na oddziale rehabilitacji. Dlatego prosimy Was o wsparcie dla Moniki, aby miała szanse dalej ćwiczyć, może i stanąć kiedyś na nogi, by mogła uczestniczyć w wychowaniu swoich dzieci