Za stara by kochać.

Ponad dwudziestoletnia oślica nie zasłużyła na dobrą starość. Postanowiono się jej pozbyć jak starego mebla.

Pośpiech z jakim chciano by „zniknęła” był zastanawiający ale wystarczyło spojrzeć w jej łagodne oczy by wiedzieć że nie ma innej opcji i musimy jej pomóc. 

Jako że trzeba było pilnie odebrać ośliczkę od handlarza, pojechała do zaprzyjaźnionej stajni, która była niedaleko. 

Wtedy się okazało że ośliczka ma problemy z poruszaniem się i dużo zalega.

Podejrzewamy też że jest wysokoźrebna... Boję się ją zabrać w długi transport bez pewności że jej to nie zaszkodzi. Więc wstrzymujemy się z tą decyzją. 

Czekamy na weterynarza, rozpoczynamy diagnostykę. Mamy do spłacenia dług za jej życie a przed nami kolejne koszty.

W jej spojrzeniu można się zatracić. Piękne i łagodne ale pełne cierpienia. Jest też nieufna i stroni od człowieka.

Czy wysłużone , schorowane zwierzę zasługuje na  godną starość? Proszę pomóżcie nam jej pokazać że TAK!