
Samotna mama – cesarka za kilka tygodni, a ja nie mam nic… Proszę o pomoc
Mam 19 lat i jestem mamą 16-miesięcznego dziecka. Obecnie jestem w 34. tygodniu ciąży i za chwilę czeka mnie cesarskie cięcie. Zostały tygodnie, a ja… nie mam prawie nic, by przygotować się na narodziny drugiego dziecka.
Wychowuję moje dziecko całkiem sama. Mieszkam sama od 17. roku życia – wtedy moi rodzice wyrzucili mnie z domu, gdy dowiedzieli się o ciąży. Od tego momentu walczę o siebie każdego dnia. Bez wsparcia. Bez przyjaciół. Bez możliwości nawet spokojnie porozmawiać. Jedynie dwie osoby z ogromnej rodziny czasem się odezwą, ale dzieje się to w trudnej, toksycznej atmosferze.
Byłam wielokrotnie wyśmiewana, hejtowana, oceniana. Dlatego zależy mi na anonimowości – ale jeśli ktoś chciałby pomóc i potrzebuje potwierdzenia, oczywiście wszystko udostępnię. Możemy też porozmawiać. Naprawdę nie mam nic do ukrycia – jedynie wielką potrzebę zwykłego ludzkiego wsparcia.
Jestem w stałym leczeniu psychiatrycznym i psychoterapii. Zmagam się z lękiem, wypaleniem, samotnością. Nie mam opiekunki, nie mam nikogo, kto pomógłby mi przy dziecku. Nie mam czasu dla siebie. Moje jedyne “wytchnienie” to żłobek.
Finansowo jesteśmy na granicy przetrwania – wszystko idzie na wynajem mieszkania, środki czystości, jedzenie, pieluchy… Poza używanym wózkiem, fotelikiem i jednym łóżeczkiem nie mam niczego na przyjście kolejnego dziecka. Potrzebuję:
drugiego łóżeczka i mebli dziecięcych na wymiar (pokój jest bardzo mały)
podwójnego wózka
ubranek, pieluszek, mleka, kosmetyków
zapasów jedzenia i środków higienicznych na połóg i jesień (trudno będzie mi wychodzić z dwójką maluszków z bloku bez windy)
💳 środków na spłatę dwóch drobnych pożyczek (ok. 2000 zł), które wzięłam z bezsilności i braku innych opcji oraz losowych kosztów plus np paliwo..
Walczę o siebie i moje dzieci każdego dnia, ale fizycznie i psychicznie nie daję już rady. Często mam ochotę się poddać. Kocham moje dzieci nad życie – i tylko ta miłość mnie jeszcze trzyma. Marzę, by los się w końcu do mnie uśmiechnął. Żeby ktoś – chociaż raz – wyciągnął do mnie rękę, nie oceniając, nie odwracając się.
Chcę i potrafię pracować. Szukam każdej możliwej opcji. Zrobię wszystko, by stanąć na nogi i dać moim dzieciom to, czego sama nigdy nie dostałam: miłość, bezpieczeństwo, dobre wzorce i dom bez przemocy, bez krzyku, bez strachu.
Jeśli możesz – pomóż. Każda złotówka, każde udostępnienie, każde dobre słowo jest dla mnie jak tlen. Dziękuję, że tu jesteś.
Uważasz, że ta zbiórka zawiera niedozwolone treści ? Napisz do nas
Załóż darmową zbiórkę pieniędzy dla siebie, swoich bliskich lub potrzebujących!