Minuty od śmierci.Lekarze reanimowali 4razy.Pomóż mu wygrać!

W jednej sekundzie nasze życie runęło w gruzach. Cztery reanimacje, trzy tygodnie śpiączki, bezwładne ciało i dramatyczny wyścig z czasem. Mój mąż Rafał ma zaledwie 52 lat. Cztery tygodnie temu wszedł do szpitala o własnych siłach, zgłaszając się w stanie przedzawałowym. Dziś ma polineuropatię stanu krytycznego, jest po tracheotomii i walczy o każdy kolejny dzień.

Podczas  koronarografii wykonanej w Polsko Amerykańskiej Klinice Serca w Tychach doszło do tragicznego powikłania – rozwarstwienia tętnicy. Serce mojego męża zatrzymało się. Lekarze reanimowali go aż czterokrotnie zakładając stent po stencie. Przez kolejne trzy tygodnie trwał w głębokiej śpiączce  na oddziale intensywnej terapii w Specjalistycznym Szpitalu Wojewódzkim Megrez w Tychach, a my żyliśmy w potwornym strachu, czy jeszcze kiedykolwiek otworzy oczy.

Po przewiezieniu w stanie krytycznym (ciężka niewydolność krążeniowa, wstrząs septyczny) do Śląskiej Kliniki Chorób Serca w Zabrzu, gdzie  zrobiono tomografię komputerową, której wynik przyniósł nam jedyną dobrą wiadomość – mózg nie doznał żadnego uszczerbku. Pod bezwładnym, wycieńczonym ciałem kryje się w pełni świadomy człowiek, który porozumiewa się ze mną jedynie lekkimi ruchami warg. Widzę w jego oczach ogromną wolę walki. On chce żyć. Ma dla kogo żyć.

Jedyny ratunek

Ciężkiemu uszkodzeniu uległa zastawka sercowa. Stan mojego męża jest bardzo ciężki, rozważany jest mało inwazyjny zabieg założenia specjalnego klipsa na uszkodzoną zastawkę. Docelowo mąż będzie musiał przejść operację kardiochirurgiczną na otwartym sercu, gdyż klips jest rozwiązaniem tymczasowym.

Sama naprawa serca to jednak początek – bezwładne ciało po śpiączce wymaga natychmiastowej, intensywnej rehabilitacji neurologicznej i oddechowej. Mąż jest w stanie polineuropatii stanu krytycznego.

Aby mąż mógł bezpiecznie wrócić do domu, musimy stworzyć w nim warunki przypominające salę szpitalną. Potrzebujemy specjalistycznego sprzętu: łóżka rehabilitacyjnego, ssaka medycznego do rurki tracheotomijnej, koncentratora tlenu oraz asystora kaszlu. Do tego dochodzą codzienne, prywatne wizyty fizjoterapeutów i neurologopedów.

Nasza codzienność legła w gruzach

Nasz świat zatrzymał się w miejscu, a rachunki i koszty medyczne nie chcą czekać. Z zawodu jestem psychoterapeutką. Na co dzień to ja pomagałam ludziom podnosić się z kryzysów. Dzisiaj z powodu stanu męża i konieczności całodobowego czuwania przy jego łóżku, musiałam całkowicie zrezygnować z pracy.

Rafał prowadził firmę wykończeniową. Niedawno dołączył do niego nasz syn. Mąż uczył go fachu, planowali wspólną przyszłość. Syn ledwo co osiągnął pełnoletność. Zamiast cieszyć się wkraczaniem w dorosłość, z dnia na dzień musiał stać się jedynym żywicielem rodziny. Kontynuuje ciężką, fizyczną pracę na budowach i przy wykończeniach domów, próbując utrzymać nas na powierzchni i dokończyć zobowiązania taty. Pracuje ponad siły, walcząc o godność naszej rodziny. Jednak bez względu na to, jak ciężko będzie pracował, nie jest w stanie zarobić setek tysięcy złotych na zabieg ratujący życie i sprzęt medyczny, które są potrzebne „na już”.

Straciliśmy z dnia na dzień źródło utrzymania, a koszty, z którymi musimy się zmierzyć, przekraczają nasze wszelkie możliwości.

Na co zbieramy fundusze?

Zakup specjalistycznego sprzętu medycznego do domu: łóżko, ssak, koncentrator tlenu, koflator.

Intensywną rehabilitację po opuszczeniu OIOM-u: codzienne ćwiczenia mające na celu przywrócenie władzy w ciele.

Wsparcie bytowe dla naszej rodziny: zabezpieczenie kosztów życia w czasie, gdy z powodu opieki nad mężem nie mogę pracować.

Mój mąż przeżył cztery reanimacje. Skoro dostał od losu tak niesamowitą szansę, nie możemy zaprzepaścić jej przez brak pieniędzy. Błagam Was o pomoc w tej najtrudniejszej walce – walce o życie i powrót mojego męża do domu.

Każda złotówka, każde udostępnienie tej zbiórki to dla nas krok bliżej do uratowania człowieka, którego kocham. Dziękuję z całego serca za każde wsparcie.