Powrót do przeszłości.

Dzień dobry wszystkim ludziom o dobrych sercach. Piszę do Was w imieniu męża i swoim. Równo rok temu 14 lutego, w prezencie walentynkowym los dał nam udar niedokrwienny zakończony niedowładem lewej połowy ciała. Wysiłki lekarzy, rehabilitantów i samego męża sprawiły, że wyszedł ze szpitala o własnych siłach - mógł powolutku chodzić. Pozostał jedynie niedowład lewej ręki.

Od tamtej pory cały czas trwa nasza walka o usprawnienie chodu i przywrócenie sprawności ręce. Przez rok rehabilitacji w prywatnych gabinetach mąż może juź w ograniczonym zakresie poruszać ręką w barku, łokciu i nadgarstku. Niestety cały czas jest jeszcze niedowład dłoni, który ma szansę ustąpić podczas dalszej rehabilitacji. Niestety wszystkie wysiłki o powrót męża do sprawności pochłonęły całe nasze oszczędności. Ponieważ widzę ogromny postęp i wierzę w powodzenie ośmieliłam się prosić tutaj o wsparcie. Oboje jesteśmy na emeryturze. Żyjemy bardzo skromnie aby tylko nie przerywać rehabilitacji. Mąż całe zawodowe życie pomagał innym jako strażak i ratownik medyczny. Teraz sam potrzebuje pomocy. Nie jest to walka o ratowanie życia. Jestem świadoma, że są tutaj ludzie potrzebujący Waszej pomocy by móc dalej żyć. Moje wołanie o pomoc ma jedynie na celu przywrócenie mężowi sensu dalszego życia. Jego pasją na emeryturze było robienie zdjęć makro, budowanie dronów, filmowanie otoczenia z „lotu ptaka”, kontakt z przyrodą i to wszystko zostało mu odebrane. Jego życie to rehabilitacja, słuchanie audibooków (udar odebrał częściowo wzrok) i „oglądanie” filmów. Powoli zaczyna wpadać w depresję, traci wolę życia. Chciałabym mu pomóc ale bez pomocy ludzi o dobrych, wrażliwych sercach nie dam rady. Bardzo dziękuję każdemu, kto pochyli się nad naszym losem.