ALARM. On nie może czekać. Wpłać teraz.

Rozsądek mówił: nie bierz już kolejnego psa.

A potem zobaczyłam jego.

Starego dziadka. Skrajnie zagłodzonego. Tak słabego, że z trudem się podnosił.

Nie potrafiłam odwrócić się i odejść.

Chata znowu powiedziała: „wezmę”.

To nie była rozsądna decyzja.

To była decyzja serca.

Wyciągnięcie go z takiego stanu będzie długą, ciężką i żmudną drogą. Leczenie będzie kosztowało ogromne pieniądze, których dziś po prostu nie mamy.

Patrzę w jego oczy i widzę psa, który prosi o pomoc.

Pomóżcie mi zmienić jego gówniane życie.

Pomóżcie mi sprawić, żeby nie było za późno.

Jeśli wierzycie w Chatę i w to, że żaden pies nie powinien umierać samotnie, dziś bardzo Was potrzebuję.

Najpierw ratuję. Potem martwię się, jak za to zapłacić.