Marta- wspomóż w walce o zdrowie

AKTUALIZACJA

Kochani!! Dzięki Waszemu ogromnemu wsparciu i zaangażowaniu udało się osiągnąć pierwotny cel zbiórki!! Z całego serca dziękujemy każdej osobie - niewątpliwie pomoże nam to przejść przez ten trudny czas. 

Wypisuje do mnie wiele osób co dalej ze zbiórka. Wiem jak wiele z Was wciąż chce pomóc i organizuje dodatkowe akcje dla mnie. Prawda jest taka, że nie jesteśmy w stanie przewidzieć całkowitych kosztów związanych z leczeniem, codziennością i zdecydowaliśmy się pozostawić zbiórkę otwartą i zwiększyć jej cel, aby móc dalej walczyć o jak najlepszą opiekę i bezpieczeństwo. 

Każde kolejne wsparcie daje nam więcej spokoju i realnego wsparcia w codzienności, która wciąż jest bardzo trudna.

Dziękujemy, że wciąż jesteście z nami. ❤️

Mam na imię Marta. Mam dopiero 35 lat… Jeszcze niedawno żyłam zwyczajnie — cieszyłam się każdym dniem, planowałam z mężem dalszą przyszłość, patrzyłam jak nasz synek rośnie. Miałam wszystko, co najważniejsze.

W listopadzie 2025 roku mój świat runął. Usłyszałam diagnozę: złośliwy nowotwór żołądka z rozsiewem na otrzewną. Choroba jest zaawansowana. Z dnia na dzień mnie osłabiła i zostałam przykuta do szpitalnego łóżka. Przeszłam ciężką operację, za mną już 8 serii chemioterapii… a to wciąż nie koniec i walczę.

Walczę. Każdego dnia. Z całych sił. Dla siebie, dla mojej rodziny ale przede wszystkim dla mojego 4-letniego synka. Jego mały świat już się zatrząsł — boi się, że straci mamę i łamie mi to serce. Nie chcę, żeby dorastał bez niej.

Dziś nie jestem w stanie pracować. Leczenie pochłania ogromne środki, a codzienność nie przestaje kosztować — rachunki, kredyt… Mój wniosek o zasiłek rehabilitacyjny został odrzucony. Moja rodzina została z ciężarem, który zaczyna przerastać nasze możliwości.

Nigdy nie sądziłam, że do tego dojdzie ale proszę… proszę Was o pomoc.

Każda wpłata, każde udostępnienie, każde dobre słowo daje mi nadzieję i siłę . Głęboko wierzę, że dzięki ludziom o wielkich sercach będę mogła dalej walczyć — i wygrać tę nierówną walkę.

Bo nie walczę tylko o życie. Walczę o to, by mój synek znów mógł powiedzieć: „mam mamę”… i żeby już nigdy nie musiał się bać, że ją straci.