Pomóż Arkowi wrócić do życia.

W skrócie: 

Arek jest w śpiączce. Rozpoznanie: stan po ciężkim urazie czaszkowo-mózgowym, pourazowy obrzęk mózgu, pourazowe krwawienia śródczaszkowe (SAH, EDH), perforacja ściany jelita oraz śpiączka mózgowa, porażenie czterokończynowe, tracheostomię, PEG i wymaga długiej oraz bardzo kosztownej rehabilitacji. 

Jest w Klinice Budzik w Warszawie, ale to dopiero początek walki.

Nie ma żony ani dzieci — ma tylko nas. Teraz to on potrzebuje pomocy.

Błagamy o każdą wpłatę i każde udostępnienie.

Dla Ciebie to chwila. Dla niego — szansa na życie.

Długi opis : 

Mój brat Arek, dla wielu „Iwan”, to człowiek, którego nie dało się nie lubić. Zawsze uśmiechnięty, pozytywnie zakręcony, pierwszy do pomocy. Jeśli ktoś czegoś potrzebował — zwłaszcza przy elektryce — Arek był.

Wiele razy jeździł do rodzin, których nie było stać na elektryka, i za własne pieniądze wykonywał im nowe instalacje elektryczne.

Pomagał, pożyczał pieniądze, załatwiał różne sprawy — nigdy nie odmawiał. Uwielbiał gotować, wędzić swojskie wyroby, robić przetwory, zbierać grzyby i zioła.

Na co dzień mieszkał i pracował jako wykwalifikowany elektryk w Niemczech, w skromnych warunkach, w pracowniczym pokoju.

 Do nas przyjeżdżał tylko na chwilę – odwiedzić rodzinę i spędzić czas z bliskimi.

Na ostatnie święta przyjechał jak zawsze. Najpierw przywiózł dzieciom choinkę. Miał też wyjątkową niespodziankę dla swojego chrześniaka – mojego syna. Kupił mu motor na 18. urodziny. Chciał sprawić mu ogromną radość.

Po tym, jak pokazał mu prezent, wsiadł na motor, żeby odstawić go do garażu u rodziców. Nie znał dobrze tej drogi była remontowana . Na jednej z nowych wysepek doszło do tragicznego wypadku. Został wybity z motocykla. Kask pękł, a największe obrażenia odniosła głowa.

19 grudnia jego życie nagle się zatrzymało.

Najpierw trafił na SOR, następnie został przetransportowany helikopterem do Koordynacyjnego Oddziału Ratunkowego w Gdańsku, a stamtąd na oddział intensywnej terapii, gdzie lekarze walczyli o jego życie.

Od pierwszych chwil byliśmy przy nim. Ja i mój mąż nie opuściliśmy go ani na moment. Dzień w dzień byliśmy przy nim – nawet kiedy transportowali go na lądowisko, jechaliśmy za karetką.

Codziennie, w godzinach odwiedzin, sami prowadziliśmy przy nim rehabilitację – dwa razy dziennie po godzinie. Usłyszeliśmy, że jego stan jest bardzo ciężki i że może nie odzyskać świadomości. Ale my się nie poddaliśmy.

Nasza codzienna praca zaczęła przynosić efekty. Arek otworzył oko, reaguje, ściska naszą dłoń. Kiedy pytamy go, czy chce walczyć – kiwa głową, że TAK!

To daje nam nadzieję. Wiemy, że ta droga będzie bardzo długa i trudna, ale on chce wrócić.

Cztery lata temu sami przeszliśmy bardzo poważny wypadek całą rodziną. Do dziś mamy orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, a nasza córka – od urodzenia – w stopniu znacznym. Mimo to robimy wszystko, żeby walczyć o Arka. Sama jestem mamą trójki dzieci.

Arek nie ma żony ani dzieci. Ma tylko nas – mnie, siostrę, moje dzieci oraz naszych rodziców.

Nasz tata jest osobą niepełnosprawną, leżącą – po udarach, wylewie, zawale oraz z glejakiem. Mimo to żyje wbrew diagnozom lekarzy. Opiekę nad nim sprawuje mama, a ogrom obowiązków spadł na mnie i mojego męża, Przemka.

Arek zawsze pomagał innym. Wspierał naszych rodziców finansowo, pomagał w remontach, kupował opał, dbał o mieszkanie. Nigdy nie zostawiał nikogo w potrzebie.

Dziś to on potrzebuje pomocy.

Obecnie Arek jest w stanie śpiączki mózgowej, z porażeniem czterokończynowym. Ma tracheostomię, wyłonioną stomię, jest karmiony przez PEG, nie jest samodzielny. Na jedno oko niestety nie widzi.

13 kwietnia udało się przenieść go do ośrodka „Budzik” w Warszawie, gdzie rozpocznie intensywną rehabilitację.

 Nie wiemy, do jakiej sprawności wróci. Nie wiemy, czy będzie chodził, mówił, czy będzie samodzielny. Ale wiemy jedno – bez dalszej rehabilitacji nie ma na to szans.

Wiemy, że po pobycie w ośrodku konieczna będzie dalsza, kosztowna rehabilitacja w prywatnych ośrodkach oraz specjalistyczna opieka i sprzęt. Niestety, nie jesteśmy w stanie sami jako rodzina tego udźwignąć.

Dlatego prosimy o pomoc.

Każda wpłata to realna szansa na powrót Arka do życia.

Każde udostępnienie to krok bliżej, by ktoś jeszcze mógł pomóc.

Dla Was to chwila.

Dla niego – wszystko.