Adam szansa na życie bez bólu

Witajcie,

jestem 55-letnim mężczyzną, który przez całe życie starał się radzić sobie sam i nigdy nie prosił o pomoc. Tę zbiórkę uruchomiłem z konieczności oraz za namową znajomych i przyjaciół.

Chciałbym krótko wyjaśnić, dlaczego zbieram środki.

Moje obecne problemy zdrowotne są następstwem ciężkiego wypadku drogowego, który miałem w 2000 roku. Do wypadku doszło, gdy wyprzedzająca mnie ciężarówka zepchnęła mój samochód z drogi. Przez 5 dni byłem utrzymywany przy życiu bez funkcji życiowych. Doznałem licznych obrażeń – w tym otwartych złamań, urazu głowy, obrzęku mózgu oraz krwiaka podtwardówkowego. Na nowo uczyłem się mówić. Do dziś mam w lewej nodze zespolenie – pręty stabilizujące kość udową – oraz wiele innych powikłań.

Po wypadku podjąłem ogromny wysiłek, aby wrócić do sprawności. Lekarze dawali mi niewielkie szanse i przewidywali życie na wózku inwalidzkim, jednak nie poddałem się. Już po dwóch latach zacząłem pracować. Początkowo poruszałem się o dwóch kulach pachowych i mogłem pracować głównie lewą ręką – dorabiałem jako szlifierz. Z czasem stanąłem na własnych nogach i stopniowo odzyskiwałem sprawność.

Niestety, życie nie dało mi wytchnienia. Powikłania po wypadku oraz ciężka praca zaczęły odbijać się na moim zdrowiu, a jednocześnie musiałem utrzymywać się i opłacać rachunki.

Z czasem pojawiła się niewydolność żylna z zakrzepicą i refluksem żylnym w okolicy pachwinowej. W jej wyniku powstają bolesne owrzodzenia podudzi, które – mimo intensywnego leczenia, w tym skleroterapii – nie goją się nawet przez 2–3 lata. Mimo to muszę pracować.

Około 3 lata temu doszło do poważnego uszkodzenia prawego stawu biodrowego. Niestety, przy tak licznych obciążeniach zdrowotnych leczenie w ramach publicznej służby zdrowia jest stale odkładane. Często słyszę, że „jest ze mną duży problem”. Nieleczone rany oraz koszty leków i specjalistycznych opatrunków są bardzo wysokie.

Aby w ogóle funkcjonować, stale się rehabilituję. Wizyty są kosztowne, dlatego w dużej mierze ćwiczę samodzielnie. Staram się robić wszystko, co w mojej mocy, choć nie ukrywam – jest mi bardzo ciężko.

Moją jedyną realną szansą na poprawę życia jest prywatne leczenie – operacja wszczepienia endoprotezy stawu biodrowego. Przy moim stanie zdrowia możliwe jest to jedynie w prywatnej klinice. Operacja pozwoliłaby mi zmniejszyć ból, poprawić komfort życia oraz skuteczniej leczyć pozostałe schorzenia. Mojej choroby nie da się całkowicie wyleczyć, ale można znacząco poprawić jakość życia.

Dlatego zwracam się do Was z ogromną prośbą o pomoc. Chciałbym móc dalej żyć i pracować, choć z odrobiną ulgi od bólu.

Z całego serca dziękuję za każdą formę wsparcia.

Pozdrawiam serdecznie,

Adam