Ciężko chora wdowa z synem w kryzysie bezdomności

ZBIÓRKA ZWERYFIKOWANA DOKUMENTACJĄ MEDYCZNĄ I INNYMI DOKUMENTAMI, KTÓRE POTWIERDZAJĄ SYTUACJĘ

To ostatni niemy krzyk, błaganie o pomoc. Ta rodzinna tragedia źle się skończy, bo moja Mama nie ma już żadnych sił na samotną walkę. Zostały tylko chwilowe przebłyski, by coś zrobić, a w większości to rozpacz, rujnująca depresja i mrok. Wiem, że to kolejna historia, kolejny dramat, nudny fragment życia. To wszystko ludziom powszednieje, drażni, irytuje. Po co czytać o problemach, cierpieniu, bólu. Lepiej mieć swój świat, do którego nie dopuszczamy niepowodzeń i tragedii. Wygodniej żyć tu i teraz, bez bagażu cudzych trosk. A tych w dzisiejszym świecie nie brakuje. Za często dochodzi do tragedii, do sytuacji, w której człowiek poddaje się, przegrywa lub obojętnieje na nieszczęścia.

Potrzebujemy pomocy, państwo zawiodło.

Moja Mama ma na imię Arleta, urodziła się 48 lat temu w Łodzi. Mając 18 lat umarł jej ciężko chory Tata, a po kilku miesiącach sama zachorowała. Kilka diagnoz jednocześnie:

- cukrzyca insulinozależna 1 typu - około 10 pomiarów poziomu glukozy i około 8 zastrzyków dziennie, 

- toczeń układowy - przewlekła, ogólnoustrojowa choroba autoimmunologiczna. Cechuje ją niejednorodność kliniczna, nieprzewidywalny przebieg oraz tendencje do zaostrzeń,

- nadciśnienie tętnicze, 

- częstoskurcz napadowy, 

- choroba Hashimoto, 

- choroba Leśniowskiego-Crohna, 

- przewlekła niedokrwistość,

- niedokrwienie kończyn dolnych II stopnia.  

Po kilku latach pojawiły się nowe schorzenia:

- rak piersi, 

- kilka guzów w płucach, oskrzelach i tarczycy,

- depresja lekooporna.

I niedawno:

- ostry rozległy zawał serca, 

- niewydolność serca,

- miażdzyca,

- zakleszczające zapalenie pochewki ścięgien zginaczy powierzchownego i głębokiego palca. 

Choroby pokrzyżowały Mamy plany. Studiowała filologię polską, filozofię i dziennikarstwo. Ale częste pobyty w szpitalu, agresywny przebieg schorzeń, uniemożliwiły jej uzyskanie tytułu magistra. Mama od 1998 roku ma orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności na stałe i wpis niezdolna do pracy. Ale pracowała wtedy, kiedy stan zdrowia był w miarę stabilny, chociaż w większości była to praca przez siłę lub kończąca się pobytem w szpitalu.

W 2008 roku Mama została mężatką, przeprowadziła się do Warszawy, a w 2009 roku urodziła mnie, chociaż wielu uważało, że to się nie uda. 

W 2012 roku, w grudniu, niecałe dwa tygodnie przed świętami Bożego Narodzenia zmarł mój Tata - nagłe zatrzymanie krążenia w poradni. To był bardzo ciężki czas, samotne święta Mamy z 3-letnim dzieckiem. Rodzina Taty szybko kazała nam się wyprowadzić. Wróciliśmy do Łodzi.

Po 6 latach moja Babcia była zniecierpliwiona naszą obecnością. Musieliśmy kolejny raz się wyprowadzić. Był Gruszczyn, kilka hosteli w Poznaniu, Luboń. Wiemy co znaczy zimno, głód, spanie w kurtce, pranie w misce. Byliśmy  zmęczeni przeprowadzkami, tułaczką. Już wtedy Mama szukała pomocy, ale MOPS zamiast pomóc, komentował, że Mama jest za bardzo chora na wychowywanie dziecka. Jedynym konkretem była chęć pomocy Księdza Krzysztofa Małachowskiego, założyciela fundacji Dzieci - Dzieciom. Zaoferował pracę i darmowe schronienie w domu rekolekcyjnym. Wyjazd nie doszedł do skutku, w dniu kiedy mieliśmy jechać do Nadliwia, Ksiądz zmarł. 

Mama znalazła pokój i przez 2 lata mieszkaliśmy w hotelu. Było bez kaucji, w miarę przystępna cena. Ale nagle właściciel podniósł opłatę o około 70% i zasugerował, że mamy szukać czegoś innego. Byłoby dobrze, Mama dostała pracę dla niepełnosprawnych - pracownik biurowy. Po 2 tygodniach pracy - ostry rozległy zawał serca. OIOM, implantacja stentów, rehabilitacja kardiologiczna. Lekarze wypisali dokumenty na rentę. Po długiej batalii ZUS renty nie przyznał. Z pracy po zawale Mamę zwolnili, nie potrzebują chorych.

Mama poszła do Centrum Pomocy Rodzinie w Poznaniu. Chciała uzyskać schronienie w hostelu. Usłyszała, że nie ma meldunku w Poznaniu, więc pomoc nie jest możliwa. Odesłali do MOPS - tutaj podobne podejście i nawet pomocy w uzyskaniu ubezpieczenia zdrowotnego czy wsparcia finansowego, bo nie mamy adresu. Jedynie to bilet kredytowy do Łodzi.

Meldunek mamy w Łodzi, ale tam nie mieszkamy od 7 lat. Po telefonie do hotelu osłonowego w Łodzi Nowy Początek Mama usłyszała, że nawet jak przyjedzie na rozmowę kwalifikacyjną, to nie gwarantuje, że otrzymamy miejsce w pokoju wieloosobowym. Poza tym od razu trzeba podjąć pracę. Mamie żaden lekarz medycyny pracy nie chce podpisać zgody na pracę, próbowała już kilka razy.

Zaszczuta i u kresu sił, Mama zdecydowała się na Łódź. Upały 35 stopni, dużo bagaży, bo w walizkach mamy cały nasz dobytek, nic więcej. I to droga donikąd, bo hostel osłonowy nie daje gwarancji, poza tym nie byli zachwyceni, że Mama jest chora. System nie przewidział, że bezdomny może być ciężko chory. Pokoje koedukacyjne dla 6 czy 8 osób dla chorej osoby to nie warunki na odzyskanie spokoju. Mama łudziła się, że Babcia da nam schronienie na chwilę, bo ma 3 pokoje, ale do porozumienia nie doszło, jedynie interwencja z policją, która niczego nie gwarantuje.

Mama desperacko szukała najtańszego pokoju w całej Polsce. Padło na Nowy Sącz. Dwa mieszkania to totalne niepowodzenie i oszustwo. A pokój - zdjęcia wygenerowane przez AI, a w rzeczywistości ruina.

Nasza tułaczka trwa, odkąd Mama została wdową. To 14 długich lat. Póki Mama była w stanie jakoś pracować, radziliśmy sobie, skromnie, ale do przodu. Niestety Mama ma takie choroby, których przebieg jest postępujący, nieprzewidywalny i agresywny. Nie mamy swojego bezpiecznego miejsca, tylko noclegi w różnych miejscach, o różnym standardzie. Nikt nie chce wynająć chorej i samotnej matce. Od dwóch lat założona była zrzutka, uzbieraliśmy 22 tysiące. Wszystko poszło na wynajem pokoi, przeprowadzki, transport i leczenie. Nasz dochód to Mamy zasiłek pielęgnacyjny 215 zł, moja renta po zmarłym Ojcu 2000 zł

Nie oczekujemy luksusów, tylko minimum, niezbędne do przeżycia. Nasze życie to upokarzająca zmiana miejsc, często warunki dramatyczne, gdzie trzeba spać w kurtce i czapce, bo nie ma ogrzewania.

Mama słabnie z każdym dniem. Ja na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie podjąć pracy. Mam silną depresję, stany lękowe i ataki paniki. Najlepszym rozwiązaniem byłoby kupno taniej kawalerki z rynku wtórnego. Mały kąt do bezpiecznego życia, ale to zbyt duże i nierealne marzenie. Teraz tylko minimum, by już się nie tułać.

Bycie bezdomnym to wstyd, upokorzenie, ludzie różnie reagują, zazwyczaj kojarzą bezdomność z nałogami. A tu po prostu są ciężkie choroby, wdowieństwo i brak pomocy rodziny oraz wadliwy system.

Obecnie mamy schronienie w pokoju do poniedziałku 16 listopada. Nie mamy pieniędzy na wynajem mieszkania, zresztą nikt nie chce wynająć chorej matce z synem. Do tego kaucja. Mieszkania komunalnego nie dostaniemy od ręki.

Mama nie ma sił walczyć, nie ma leków, kupowała na 100%, brak ubezpieczenia zdrowotnego. Jest zagrożenie zdrowia i życia, ale spotyka nas niechęć, spychologia, absurdy prawne. Człowiek się nie liczy. Nie mamy nikogo obok. Nie mamy armii aniołów, przyjaciół, nikogo. Rodzina od 7 lat nie chce problemu. Garstka przyjaciół to samo. Czujemy się samotni, zagubieni, zmęczeni, niepotrzebni. Z każdej strony ciosy. Choroby, codzienny ból, niedomaganie, cierpienie fizyczne i psychiczne. Do tego samotna walka. Brak środków do życia, kryzys bezdomności i nieludzkie zachowanie osób, które chociażby z przyzwoitości powinny pomóc. Czasem wystarczyłaby rozmowa, a telefon głuchy. 

Mama pisała do różnych fundacji, znanych autorytetów, księży, sióstr zakonnych, polityków, prawników, celebrytów, gazet... Zero pomocy. I co gorsza bez słowa odpowiedzi. Chodziła po instytucjach, ośrodkach interwencji kryzysowej i nic. 

Odkąd Mama choruje, zawsze sama próbowała sobie poradzić. Było lepiej lub gorzej, liczyła na siebie, bo z ludźmi różnie bywa, a instytucje zawodziły od zawsze. Po zawale nastąpił ogromny kryzys i musimy błagać o pomoc.

Plan na teraz jest taki i na to chcemy przeznaczyć środki zebrane ze zrzutki: 

- zabezpieczyć nocleg do 4 stycznia, 

- od stycznia opłacić wynajem pokoju na rok,

- leczenie, leki, zakup okularów, gdyby się udało pompy insulinowej i FreeStyle Libre do monitorowania poziomu glikemii,

- rozszerzenie diagnostyki raka piersi i guzów,

- terapia psychiatryczno-psychologiczna Mamy i moja,

- rehabilitacja, szczególnie ręki, 

 - jakieś podstawowe ubrania, buty. 

Jesteśmy w pokoju, jest ciepło. Pan zaproponował dobrą cenę. Od stycznia mamy mieć pokój do wynajęcia. Nie są to luksusy, ale nauczyliśmy się żyć we dwójkę w jednym pokoju. Mając adres, Mama załatwi ubezpieczenie zdrowotne, obecnie kupuje tylko insuliny i jeden lek na serce (powinna około 10 leków na same schorzenia kardiologiczne) na 100%. Mając ubezpieczenie zdrowotne na wszystkie leki i specjalistyczną dietę potrzeba 1200-1500 zł. Mama spróbuje znowu stanąć na rentę. Może znajdzie się ktoś, kto zaoferuje Mamie pracę zdalną i zapewni sprzęt (nie mamy komputera, laptopa czy tableta), by czuła się potrzebna. To ważne, by chory człowiek nie był spychany na margines. 

Zrzutka to nie kaprys czy wykorzystywanie ciężko pracujących ludzi. To desperacja. Znaleźliśmy się w fatalnej sytuacji, na którą złożyło się kilka kwestii - przewlekłe i postępujące choroby, brak pracy, brak mieszkania, kłopoty finansowe, wdowieństwo. Skoro państwo zawodzi, instytucje również, to pozostaje błaganie ludzi o wsparcie. Mama ma myśli rezygnacyjne, naprawdę cierpi.

Po utracie pracy, po opłaceniu kosztów wynajmu pokoju, niewiele zostawało na jedzenie. Bieżące potrzeby, ubrania, leczenie w ogóle nie są zaspokajane. Po zawale serca nastąpiła lawina nieszczęść - utrata pracy, odmowa ZUS w sprawie renty, brak możliwości uzyskania pracy, zły stan zdrowia, właściciel nagle podniósł cenę za pokój aż o 70% i praktycznie nas wyrzucił.

Niedawno Mama miała wypadek - pijany rowerzysta wjechał w Mamę od tyłu i uciekł. Była policja, pogotowie, po miesiącu przyszła informacja z policji, że sprawcy nie znaleźli mimo monitoringu. Mama poturbowana, upadła na twarz, jeden ząb dolna jedynka wypadła, druga się bardzo rusza. 

To nie jest nasz koncert życzeń, tylko błaganie o pomoc. Przewlekły stres i samotna walka wpływają niekorzystnie na Mamy stan zdrowia. Z każdej strony ciosy. Życie bez wytchnienia,  walka, tryb przetrwania.

Kto może, kogo stać, niech wpłaci nawet symbolicznie i udostępni. Kto nie może, bo sam mierzy się z kłopotami, niech chociaż udostępni. Kto nie chce i nie może, niech nie hejtuje.

Pieniądze zebrane od stycznia 2025 roku skończyły się. Poszło na noclegi, niektóre leki, transport, przeprowadzki. Nikt nie podjął się pomocy, byśmy uzbierali na kawalerkę z rynku wtórnego, bo to byłoby najlepsze rozwiązanie. 

Piszę w imieniu Mamy, bo niestety ona straciła nadzieję, widzę jak każdego dnia gaśnie cicho. Samotna, schorowana, cierpiąca, z codziennym bólem fizycznym i psychicznym. Telefon głuchy, zero wsparcia, słów otuchy i realnej pomocy. Nie mamy znajomych, układów, by udostępnić zbiórkę na dużą skalę.

Od 30 lat zmaga się z przewlekłymi chorobami, codziennym bólem, beznadzieją. Ona nie pamięta co znaczy normalne życie, co to spokój, bezpieczeństwo. Jej życie to nierówna walka, to nieustanny tryb, by przetrwać kolejny dzień. Przyparta do muru, bezsilna, bez znajomości, bez rodziny.

Niełatwo błagać o wsparcie. Ale proszę, usłyszcie niemy krzyk zmęczonej życiem mojej Mamy. Cierpienie spowszedniało, jest niewygodne i niewielu potrafi się zatrzymać, by pomóc. Pomóżcie nam. Możemy liczyć tylko na pomoc obcych ludzi o dobrym sercu. Państwo i instytucje zawiodły. ZUS odmówił renty, żaden lekarz medycyny pracy nie podpisze zgody na pracę. MOPS pomoże, ale trzeba mieć adres. Hostel osłonowy w Poznaniu odmówił pomocy, kazali jechać do Łodzi. Tutaj w Łodzi trzeba natychmiast podjąć zatrudnienie, by móc mieszkać w hostelu, w pokoju koedukacyjnym. Nowy Sącz, bo tańsze ceny wynajmu i brak zgiełku dużego miasta.

Mama wymaga i potrzebuje pomocy w codziennym funkcjonowaniu, szybko się męczy, ma duszności, nagłe nudności i wymioty, omdlenia, napadowy niedowład rąk. Wejdzie maksymalnie na pierwsze piętro, przejdzie trochę i ma chromanie przestankowe.

Jesteśmy biedną rodziną, ale kochającą się ponad wszystko. Uczciwą, skromną i honorową. Ja, Mama i wierny towarzysz niedoli (Zefir, który odszedł za tęczowy most, a obecnie Yogi). 

Niech system i ludzie nie skazują nas, tak ciężko doświadczonej przez los rodziny na straty. Chory, biedny, bezdomny też ma prawo żyć. 

Niech dla nas w końcu zaświeci słońce... Chcemy żyć bez strachu o kolejny dzień. Chciałbym, by Mama uśmiechała się jak dawniej... I by żyła...