wstrzymanie eksmisji

Stoję nad przepaścią - NIESTETY moje dzieci razem ze mną.

 chcesz  - przeczytaj i zdecyduj czy chcesz pomóc 

nie chcesz - omiń; za hejt i opiniowanie dziękujemy - za dużo go mamy na co dzień

Przejęłam w spadku mieszkanie po mojej mamie - NIESTETY  - zadłużone.Myślałam, że sobie z tym zadłużeniem poradzę sama ale się nie udało. W tej chwili jesteśmy  o dzień przed uruchomieniem licytacji komorniczej mieszkania - mieszkania, które jest dla moich Chłopców ostoją bezpieczeństwa i jedynym znajomym miejscem.

Dlatego postanowiłam prosić o pomoc - może uda się zbliżyć do kwoty, której wpłata pozwoli zablokować działania komornicze. Spytasz czemu tak późno uruchamiam zbiórkę- 

po pierwsze - dokonałam częściowej spłaty długu,

po drugie  - mam na sprzedaż nieużytki orne - ale to niestety nie odbywa się z dnia na dzień

po trzecie - dowiedziałam się o licytacji z ogłoszenia na klatce  i od razu zaczęłam poszukiwanie pieniędzy na własną rękę; parę rzeczy udało się sprzedać i częściowo spłaciłam dług; w związku z tą częściową spłatą oraz możliwością sprzedaży nieużytków skierowałam do zarządu wspólnoty mieszkaniowej prośbę o wstrzymanie licytacji ( tylko wspólnota jako wierzyciel może tego dokonać)  ale niestety zarząd wspólnoty pozostał na moje prośby głuchy .W dniu dzisiejszym dowiedziałam się, że nie ma zgody na rozłożenie długu na raty.

Nie mam już po prostu wyjścia dlatego proszę o drobną wpłatę i /czy udostępnienie zbiórki.

MIESZKANIE WYREMONTOWANE PRZEZ POLSAT

Tak - zgłosiłam się do programu z myślą, że może chociaż trochę pomogą w spłacie zadłużenia

 Tak - udało się dostać do programu - dwa lata temu wyremontowali nam mieszkanie - z dziur mojego wpół przerwanego remontu stworzyli dzieciom godne warunki do życia i nauki oraz zaproponowali rehabilitację jednemu z Chłopców

NIE - nie uda nam się dłużej korzystać z tego co dostaliśmy - dług został odwieszony i niedługo nas tu już nie będzie

O NAS:

Jestem ja i moje bliźniaki - Chłopcy urodzili się w 22 tygodniu ciąży z ogromnymi obciążeniami, maleństwa ( 600 i 700 gram) pół roku mieszkali w inkubatorach, kolejne dwa lata tylko zmienialiśmy szpitale - ale udało się - wyszli  ze skrajnego wcześniactwa, teraz są zwariowanymi prawie nastolatkami- ŻYJĄ.

Ja - sama z nimi, po tym jak wyszliśmy w miarę na prostą ze zdrowiem Chłopców, przyszedł pierwszy cios - nagła śmierć mojego brata - po prostu usnął i się nie obudził - miał 43 lata; nie miałam czasu na użalanie się nad sobą bo trzeba było zająć się Chłopcami i 80 letnią mamą, która po śmierci własnego dziecka załamała się bezpowrotnie - cztery lata po śmierci brata pochowałam również mamę...

Ale musiałam ŻYĆ - dla dzieci. Próbowałam sama trochę remontować prawie 50 letnie mieszkanie - nie dałam rady - pomogła telewizja. Po programie zmieniło się również to, że Chłopcy mają kontakt ze swoim ojcem. Powoli zaczęłam myśleć o przyszłości w jaśniejszych barwach ale nie - teraz znów PANIKA i NIEMOC bo z takim kolosem jak licytacja komornicza sama sobie nie poradzę.

Uśmiech na twarzy, beztroska czasu dzieciństwa, poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie - o to walczę w tej chwili dla moich dzieci. 

Może dla niektórych to nic ale właśnie w tym pomożesz decydując się nawet na drobną wpłatę.

Mnie dasz trochę oddechu i nadzieję, że wiara w ludzi ma jednak sens.

                Wdzięczni za jakąkolwiek pomoc 

                Julian, Fabian i Asia