Pomóż ratować ludzkie serca

W każdym tygodniu docieramy do osób bezdomnych, samotnych, uzależnionych, zagubionych i zwykłych mieszkańców, głosząc o Bożym Miłosierdziu.

Rozmawiamy, modlimy się, pomagamy i pokazujemy, że nie są sami.

Pojazd który do tej pory dobrze nam służył ma za sobą tysiące wolontaryjnie przejechanych kilometrów, wiele ton przewiezionych darów i sprzętów ewagelizacyjnych i tysiące osób, które w różny sposób odczuły jego wsparcie.

Bus jest tylko narzędziem. Celem są ludzie, do których dzięki niemu możemy dotrzeć.

Aby nadal pomagać, potrzebujemy nowszego, niezawodnego środka transportu dla naszej misji.

Dlatego prosimy o wsparcie.

✝️ Jezu, ufam Tobie – nie tylko słowem, ale życiem

"Jezu, ufam Tobie" to dla mnie nie tylko piękny obrazek, to decyzja, która dziesięć lat temu wywróciła moje życie do góry nogami. Zostawiłem wszystko, co bezpieczne i poukładane, by z miłości do Chrystusa zejść na sam dół drabiny społecznej, by On mógł się mną posłużyć okazując swą miłość tym, których inni wykluczyli.

Zrozumiałem, że aby prawdziwie służyć, muszę przełamać własny ludzki wstręt do smrodu, brudu i odrzucenia. Zacząłem szukać pracy najbliżej człowieka: w Domach Pomocy Społecznej, szpitalach i schroniskach dla bezdomnych. Bo to właśnie tam, w ludzkiej nędzy, samotności i cierpieniu, najmocniej bije serce Jezusa. 

Nazywam się Piotr Połoński, jestem absolwentem Ogólnopolskiej Szkoły Ewangelizatorów (OSE) i od dekady moim życiem jest Ewangelia w praktyce. Na co dzień żongluję obowiązkami: łączę pracę na pół etatu z osobami bezdomnymi, tworzenie stron internetowych oraz zwykłe obowiązki domowe z nieustanną misją w terenie.

🛠️ Ewangelizacja wymaga "brudnych rąk"

Nie jestem teoretykiem, jestem człowiekiem czynu. Kiedy idziesz do najuboższych, szybko uczysz się tego, co akurat jest w tej misji potrzebne. By realnie pomagać, przez lata zdobyłem do tego celu różne umiejętności. Zostałem opiekunem medycznym, terapeutą zajęciowym, podologiem, fryzjerem, a także dźwiękowcem, przewoźnikiem i web developerem.

Z łaski Boga, pod opieką Matki Bożej i z pomocą wspaniałych przyjaciół, te umiejętności przyniosły konkretne owoce. Założyliśmy razem kilka wspólnot, w których mój obecny bus, był i jest ważnym filarem:

Uliczną: gdzie dawane są najbiedniejszym gorące posiłki, możliwość kąpieli, czysta odzież, opieka i wspólna modlitwa.

Muzyczną i Ewangelizacyjną: by nieść Dobrą Nowinę tam, gdzie rzadko dociera.

Po godzinach, jako web developer, zbudowałem w pełni darmowy, nowoczesny system obsługi parafii – narzędzie, które dla wielu Księży Proboszczów w Polsce jest prawdziwym "gamechangerem" w duszpasterstwie. Sami zobaczcie - nowaparafia.pl 

🚧 Nasz problem: Ściana, której sami nie przeskoczymy

Nasza wspólnota to zjawisko niezwykłe i piękne. Tworzą ją w dużej mierze osoby bez stałych dochodów, a także bracia i siostry z niepełnosprawnościami fizycznymi lub intelektualnymi. Razem stanowimy żywy Kościół. Razem chcemy wyjeżdżać na ulice i ewangelizować.

Mój obecny bus (Renault Trafic), choć mocno wysłużony, ma jeden zasadniczy mankament, którego nie przeskoczymy żadną naprawą: ma zaledwie trzy miejsca (dla kierowcy i dwóch pasażerów).

Nasze wyjścia do ludzi odbywają się o różnych porach i często kończą późnym wieczorem. Logistyka to dziś dla nas potężne wyzwanie – musimy spotykać się w jednym punkcie, a po skończonej misji bezpiecznie rozjechać się do domów. 

Dla naszych przyjaciół z niepełnosprawnościami ta służba to prawdziwy skarb, ale przez brak odpowiedniego transportu, ich ogromna radość zbyt często przenika się z lękiem, paraliżującym stresem i obawą przed wykluczeniem. Zadają sobie pytania: Czy tym razem wystarczy dla mnie miejsca? Jak bezpiecznie wrócę w nocy? Nie chcę, by osoby, które z takim sercem służą innym, musiały nosić w sobie ten ciężar.

Brak miejsc sprawia też, że nasz ksiądz opiekun duchowy nie może jeździć z nami w teren i tylko czasami osobiście dołącza, bo sam też nie posiada żadnego samochodu.

OBNIŻAM CEL ZBIÓRKI ABY MOŻNA BYŁO JĄ REALNIE ZAKOŃCZYĆ W ZAMIAN ZA STARSZY MODEL AUTA I PRZEWÓZ WÓZKA JAK NAJPROSTSZYM SPOSOBEM I UZUPEŁNIENIE KWOTY POZA ZBIÓRKĄ.

🚐 Konkretny plan i racjonalny cel: TERAZ 25 000 zł

Chciałbym po prostu wziąć kredyt i kupić większe auto, ale jestem z Wami w 100% transparentny: pracując na pół etatu z osobami bezdomnymi i oddając resztę czasu na darmową posługę, nie mam zdolności kredytowej ani środków na spłatę rat. Zależy mi na mądrym wykorzystaniu każdej Waszej złotówki, dlatego cel to dokładnie 25 000 zł. Przeznaczę go na:

Zakup używanego Renault Trafic II (roczniki 2010–2015) w przedłużonej wersji (L2H1): To ekonomiczna decyzja. Silniki te mało palą, a tanie części gwarantują wieloletnią posługę bez potężnych kosztów serwisowych.Przystosowanie dla osób na wózkach: Szukamy wersji z systemem dzielonych foteli trzeciego rzędu ("Easy Entry"). Pozwala to na demontaż jednego fotela i wygospodarowanie stanowiska na wózek inwalidzki. Zakup takiego auta i adaptacja u specjalisty jest znacznie tańsza niż zakup gotowego pojazdu dla niepełnosprawnych.

Mobilna Ewangelizacja: Przedłużona wersja w białym kolorze daje nam doskonałe "płótno". Chcemy okleić auto cytatami z Pisma Świętego, by nawet stojąc w korku, bus głosił Słowo Boże.

A co z moim starym busem? Zostanie sprzedany i zasili budżet kupna nowego busa.

🙏 Duchowa wdzięczność – Dobro zawsze wraca

Dla mnie i dla mojej wspólnoty ta zbiórka to nie jest transakcja. To zaproszenie Was do wspólnej misji. Wy dajecie nam narzędzia do pracy, my zanosimy Was do Boga.

Każdy darczyńca zostaje natychmiast objęty moją osobistą modlitwą oraz modlitwą całej naszej wspólnoty. Pamiętamy o Was na Mszach Świętych i z ogromną wdzięcznością ofiarowujemy za Wasze intencje Komunię Świętą. Będziecie z nami obecni w każdym uśmiechu napotkanego człowieka i w każdym kilometrze przejechanym w Imię Jezusa.

Proszę Cię z całego serca: pomóż nam odpalić ten silnik. Jeśli nie możesz wpłacić dziś, bardzo Cię proszę – udostępnij tę zbiórkę swoim bliskim i wspomnij o nas w modlitwie. To równie cenne wsparcie.

Z Panem Bogiem i wdzięcznością, 

Piotr Połoński