Na specjalistyczne opatrunki

Nie chciałam zakładać tej zbiórki, ale czasem trzeba przełknąć dumę, odłożyć strach i głośno powiedzieć: Sama tego nie udźwigniesz!

Tak miało być już dobrze: neurologicznie ustabilizowana, torbiele na mózgu jakby już sobie odpuściły i nie dają większych dokuczliwych bólów głowy. Stomatologicznie również ustabilizowana, gronkowiec też jakby  sobie odpuścił /no przecież za kwotę tego leczenia można by spokojnie kupić prawie nowego mercedesa/, pozostał tylko autyzm i brak komunikacji werbalnej.

Oby w końcu zaświeciło dla Was słońce! - słowa jednej internetowej cioci.

I świeciło krótko ...

Ba nawet stał się cud!

Córka, tegoroczna maturzystka, zdecydowała, że spróbuje swoich sił jako studentka na Uniwersytecie Opolskim. Z nową czystą kartą, w nowych sytuacjach, z nowymi całkiem obcymi osobami rozpoczęła rok akademicki na wydziale prawa w systemie zaocznym.

Zapytacie gdzie ten cud?

Jest, córka się odblokowała na komunikację, zaczęła normalnie z wszystkimi rozmawiać, odpowiadać na pytania, nawiązywać przyjaźnie. 

Do tej pory w tym obszarze rozwoju od przedszkola po liceum była totalna blokada.

To teraz zapytacie po co zbiórka i czego nie udźwignę sama?

Jak wspomniałam, córka podjęła studia w systemie zaocznym. Zjazdy ma co dwa tygodnie. Tydzień temu 17 października poprosiła mnie: Mamo, jest okres jesieni, szybko jest ciemno, proszę, czy mogłabyś ze mną jeździć? Będę się wtedy czuć bezpieczniej na mieszkaniu, a może Ty zawsze przygotujesz ciepły posiłek. Zgodziłam się.

To teraz sobie wyobraźcie. 

Niedziela 19 października, godz 19.00, siedzisz sobie w mieszkaniu i czekasz na dziecko z gotowym obiadem. Nagle dzwoni telefon. Odbierasz. I słyszysz: Pani córka miała wypadek na uczelni, jesteśmy z nią w tej chwili już na SOR. Mówiła, że Pani jest z nią w Opolu, prosimy by Pani przyszła.

Milion myśli w głowie, co się wydarzyło, jaki wypadek, czy wrócił atak epilepsji, jaki jest jej stan.

Co się stało? Córka potknęła się na schodach i z 6 poleciała głową w dół, hamując na dole twarzą na chropowatej wycieraczce. Z opowiadań studentów z jej grupy wyglądało to krytycznie, nawet myśleli, że skręciła sobie kark.

Efekt? Poharatane czoło, które jest w najgorszym stanie, nos w ciut lepszym, siny policzek, uraz lewej ręki, stłuczone i sine oba kolana.

Na czole i nosie zostaną niestety po tym upadku blizny. Dlatego właśnie tutaj będzie potrzebna pomoc by je specjalistycznymi opatrunkami zminimalizować do jak najmniej widocznych w przyszłości. Ponadto opuchlizna na lewym policzku zaczyna nabierać wszystkich kolorów i schodzi coraz niżej, zaczynają ją boleć zęby, które nie tak dawno zostały ratowane przed gronkowcem.

Będzie to długa rekonwalescencja i pochłonie dużo złotówek, bo jak na razie na czole cała rana się ślimaczy, same specjalistyczne plastry na dzień to koszt 60 zł.

Miało być dobrze ... , i ... oby po tym córka nie zniechęciła się do powrotu na studia. Na razie w domu pozasłaniane są wszystkie lustra.

Dziękujemy za każdą złotówkę.

Ze względu na zły stan psychiczny córki nie dodam więcej zdjęć z tego wypadku.