Misiek zamarzał. Dosłownie.

Misiek zamarzał. Dosłownie.
Tak wyglądało życie tego psa w gminie Krzywda.

11 lat.
Jedenaście długich lat spędzonych bez podłogi, w dziurawej budzie, wystawionej na mróz, wiatr i śnieg.
Nie było ani grama słomy. Nie było izolacji. Nie było ciepła.

W budzie leżały tylko dwie stare bluzy – przemoczone, przemarznięte, bezużyteczne przy takich temperaturach. To nie dawało żadnej ochrony. Pies trząsł się z zimna, zapchlony, wychudzony, skrajnie zaniedbany.

W miskach – mleko z chlebem, które… zamarzało.
To nie było pożywienie. To była walka organizmu o przetrwanie.
To, co zjadał, szło nie na odbudowę sił, ale na jedno: żeby nie zamarznąć.

Przy tych temperaturach on naprawdę mógł nie przeżyć kolejnej nocy.
Bez jedzenia. Bez wody. Bez ciepła. Podłoga psa to... ziemia.

Właścicielka powiedziała jasno: psa do domu nie weźmie.
Tłumaczyła, że nie pracuje, nie ma pieniędzy, nie stać jej na budę, nie stać jej na jedzenie. Tym bardziej – nie zapłaci za leczenie, transport ani ratowanie tego psa.

My nie mogliśmy odejść. Nie mogliśmy go tam zostawić. Jechaliśmy długo. Ten pies czekał na pomoc latami. I w końcu – doczekał się.

Dziś walczymy o jego życie.
Ale przed nami są realne koszty:
– diagnostyka i leczenie,
– zabezpieczenie weterynaryjne,
– transport,
– utrzymanie,
– koszty interwencji.

Równolegle składamy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
Chcemy, aby właścicielka odpowiedziała za zagłodzenie i doprowadzenie psa do skrajnego cierpienia.
I żeby nigdy więcej nie mogła posiadać żadnego zwierzęcia.
Tylko wyrok sądowy może to zagwarantować.

Dziś skupiamy się na jednym: ratowaniu jego życia.
Ta zbiórka jest właśnie dla niego. Bo on sam nie miał żadnych szans.

Prosimy – pomóż nam mu pomóc.
Każda wpłata to realne wsparcie w tej walce.