FUNDACJA PROSIACZKA EUGENIUSZA GIENIUTKOWO
Kiedyś byliśmy wspaniali. Kiedyś Gieniutkowo było miejscem, które ludzie podziwiali, wspierali i któremu kibicowali. A później wystarczyło, że ktoś zaczął mówić o nas źle. Pojawiły się oskarżenia i nagle przestaliśmy być tymi samymi ludźmi w oczach wielu osób. I czuję złość. Ogromną złość. Bo bardzo łatwo jest zniszczyć czyjąś reputację, zasiać wątpliwości, sprawić, że ludzie przestaną ufać. Ale kto później to wszystko naprawi? Kto odda nam zaufanie, które budowaliśmy latami? Kto powie tym wszystkim ludziom, którzy od nas odeszli, że oskarżenie nie jest dowodem winy?
Najbardziej boli mnie jednak to, że konsekwencje tego wszystkiego ponoszą również Świnie. Nasze 146 istnień, które nie mają pojęcia o ludzkiej zawiści.
Przed nami zima, do której nie jesteśmy przygotowani. Nie mamy zapasów, które powinniśmy mieć o tej porze roku. Każdego dnia martwię się, skąd weźmiemy pieniądze na kolejne tony jedzenia, opłaty, leczenie.
Nie piszę tego, żeby wzbudzać litość. Piszę, bo jest mi zwyczajnie, po ludzku przykro. Bo można mieć ogromną siłę do walki, ale nawet najsilniejszy człowiek ma swoje granice. A ja chciałabym już tylko jednego. Żebyśmy znowu mogli spokojnie zajmować się naszymi Świniami, zamiast każdego dnia walczyć o dobre imię Gieniutkowa. Kochani nie bierzemy udziału w konkursie, ale walczymy równie zaciekle.
Walczymy o każdą złotówkę.




