Czy my możemy mu pomóc?

Rozum wie, że nie możemy, ale serce nie pozwala przejść obojętnie. Czy powinniśmy brać pod opiekę kolejne zwierzę, kiedy nasze długi w lecznicy już dawno biją na alarm?  Kiedy każda kolejna faktura przypomina nam, że jesteśmy pod ścianą? Zwyczajnie nie wiemy, skąd wziąć pieniądze na ratowanie następnego życia.

Od kilku dni nie możemy spać. Zastanawiamy się, co zrobić, jak to wszystko rozwiązać. Jak pomóc, kiedy sami toniemy w długach?

Ale co ma powiedzieć ON?

Pies, który prawdopodobnie całe swoje życie spędził na łańcuchu, wśród własnych odchodów, w starej, brudnej obroży, która być może od lat wrzyna mu się w szyję, w rozpadającej się budzie, która trudno nazwać schronieniem.

Jego codzienność? Czekanie na to, co podrzuci mu kobieta z opieki społecznej odwiedzająca jego właścicielkę. Tyle. Tak wygląda jego życie. Dzień po dniu, bez ciepła, bez bezpieczeństwa, bez miłości, bez nadziei, że kiedykolwiek będzie inaczej.

Na jego szyi znajduje się najprawdopodobniej zakażona rana. Kolejny ból, z którym musi sobie radzić zupełnie sam.

Wiemy, że nie powinniśmy. Wiemy, że rozsądek podpowiada nam, żeby się zatrzymać. Że najpierw trzeba spłacić to, co już jesteśmy winni.

Ale jak odwrócić wzrok? Jak zostawić go tam, wiedząc, że być może nikt inny po niego nie przyjdzie?

Kochani, błagamy Was o pomoc.

Pomóżcie nam spłacić dług w lecznicy za fakturę wrześniową. Każda złotówka przybliża nas do możliwości uratowania kolejnego życia. Chcemy móc zaciągnąć kolejny dług… tym razem po to, by ON dostał szansę na życie bez bólu, strachu i łańcucha.

Nie prosimy o luksusy. Prosimy o szansę. Dla psa, który nigdy nie zaznał, czym jest dobro człowieka.

Nie pozwólmy, żeby jego historia skończyła się tam, gdzie przez całe życie zaczynał się i kończył każdy jego dzień.