Ratujmy Michała - Rehabilitacja

"Jesteś mądry, dobry, silny, kochany. Dajesz radę. Wszystko będzie dobrze". 

Te słowa powtarzam mojemu synowi codziennie od dnia wypadku. Czy mi jeszcze wierzy?

31.01.2024r. Michał miał wypadek jadąc na motorze na spotkanie firmowe. Do dnia dzisiejszego policja nie wyjaśniła przyczyny wypadku. Michał tego dnia nie pamięta.

Michał zawsze powtarzał, jak wiele rozwagi wymaga jazda na motorze i zachowywał wszystkie możliwe środki ostrożności. Choć nie ochroniło go to przed wypadkiem przyczyniło się do uratowania mu życia.

Policjanci, którzy przyszli tego feralnego dnia do naszego domu powiedzieli, że nasz syn jest w stanie krytycznym na sali operacyjnej. Doszło do rozległego urazu mózgu. Lekarze uratowali Michałowi życie wykonując obustronną czołową kraniektomię, usuwając duży fragment kości czaszki. Operacja trwała cztery godziny. Rokowania były niepomyślne. Zaledwie kilka procent szansy na przeżycie. My jednak wierzyliśmy, że Michał będzie walczył, że się nie podda.

To, że przeżył to cud. Cudem też było to, że po wybudzeniu ze śpiączki farmakologicznej, czwartego dnia po wypadku, Michał poznał nas i był w płytkim kontakcie. Zaczął szybko wracać do siebie. Z dnia na dzień jego stan się poprawiał. Oddychał samodzielnie, ruszał kończynami, przełykał. Wracała mu pamięć. Michał mówił i czytał po polsku i po angielsku, rozwiązywał zagadki logiczne i równania matematyczne. Wysyłał wiadomości do rodziny i znajomych pisząc na telefonie lewą ręką, pomimo uszkodzenia barku. Po dwóch miesiącach pobytu w szpitalu, dzięki rehabilitacji na oddziale Neurologii zaczął samodzielnie chodzić. Na rehabilitacji stacjonarnej wygrywał z nami w warcaby. Pierwszą rzeczą, jaką Michał zrobił po wyjściu ze szpitala, to samodzielnie zamówił dla rodziny rollo przez ulubioną aplikację.

Niestety w połowie kwietna, pomimo ciągłej rehabilitacji stan Michała zaczął się pogarszać. Słabł z dnia na dzień. Bolała go głowa. Pojawiły się problemy z chodzeniem i mówieniem. Miewał krótkie okresy utraty świadomości. Mimo to Michał walczył nadal. Starał się ćwiczyć na rehabilitacji, choć szło mu coraz gorzej, czytać ze mną komiks, pisać i rozwiązywać zadania matematyczne.

Zwracaliśmy się o pomoc do wielu lekarzy specjalistów, ale nikt nie potrafił nam pomóc. Odbijaliśmy się od ściany słysząc diagnozę, że tak może być na skutek urazu jakiego Michał doznał, że zważywszy na konsekwencje wypadku i tak jest dobrze.

Kiedy było już bardzo źle i zaczęły się problemy z przełykaniem pokarmu, wspólnie i lekarzami podjęliśmy decyzję o powrocie Michała do szpitala. 07.06.2024r. Michał wrócił na Neurologię. Lekarze nie wiedzieli dlaczego z dnia na dzień tracił siły. Dopiero po dwóch tygodniach zdiagnozowali u Michała Zespół Pokraniektomijny, spowodowany dużym ubytkiem kości czaszki czyli Zespół Zapadającego się Płata Skórnego ( SSFS). Okazało się, że jego mózg zapada się pod własnym ciężarem a zapadająca się skóra głowy uciska mózg. Pomóc mogła tylko pilna rekonstrukcja czaszki, którą zaplanowano na 16.07.2024r.  

Kiedy czekaliśmy w szpitalu na implant czaszki, u Michała rozwinęło się poważne zapalenie płuc i ostra niewydolność oddechowa. Jego stan był znów krytyczny. Lekarz dyżurny powiedział nam, że Michał może nie przeżyć trzech dni. Moje serce pękło...

Na szczęście Michał dał radę przeżyć. Odratowano go i 17.07.2024r. przeprowadzono operację kranioplastyki. Operacja przebiegła pomyślnie i jego mózg rozprężył się. Teraz Michał ma całą czaszkę, ale jego stan jest ciężki. Ma porażenie czterokończynowe, zastawkę komorowo-otrzewną, cewnik, żywienie dojelitowe przez PEG i oddycha przez rurkę tracheotomijną. Nie mówi, ale kontaktuje się z nami ruchem głowy, oczu i rąk, zaczyna pisać na klawiaturze. Myśli logicznie.

Michał jest dobrym, mądrym człowiekiem. Jego przyjaźnie szkolne trwają do dziś. Kiedyś pomagał kolegom w matematyce, a teraz oni są przy nim w trudnych chwilach. Michał kocha programowanie i kodowanie. Jest w tym na prawdę świetny. Przed wypadkiem chętnie pomagał kolegom w pracy. Był prelegentem na Łódzkich Dniach Informatyki na Politechnice Łódzkiej. W wolnym czasie uwielbiał długie, samotne wycieczki motocyklowe.

Aby postawić Michała na nogi i przywrócić do życia, potrzebna jest długotrwała, specjalistyczna rehabilitacja, której koszty nas przerastają.

Nigdy nie umiałam prosić o pomoc, ale teraz zwracam się do Was z prośbą:

"Pomóżcie mi w walce o przyszłość syna. Ratujmy Michała!"

                                                                                                           Mama