Schizofrenia zabiera mi wszystko

Proszę o pomoc – historia Zbyszka

Mam na imię Zbyszek, mam 51 lat i mieszkam w małej kawalerce o powierzchni 27 m², którą otrzymałem od miasta. Dzielę ją z dwoma ukochanymi kotkami – Marysią i Kermisiem, które przygarnąłem ze schroniska. Są moją codzienną radością i jedynymi towarzyszami życia.

Moja sytuacja życiowa bardzo się pogorszyła. Od ponad 30 lat zmagam się z ciężką chorobą – schizofrenią paranoidalną. Choroba ta zabrała mi już wiele. Przez te lata byłem hospitalizowany aż 28 razy. Walczę każdego dnia, ale czasami sił po prostu brakuje.

Moje dzieciństwo również nie było łatwe. Wraz z pięcioma siostrami i dwoma braćmi wychowywałem się w bardzo trudnych warunkach. Mój tata, ciężko chory, odmawiał leczenia, a mama zmagała się z nowotworem. Przeżyliśmy wiele cierpienia. Dziś tylko jedna z moich sióstr utrzymuje ze mną kontakt, ale sama jest samotną matką i boryka się z wieloma trudnościami.

Mimo swojej choroby przez lata pracowałem w zakładzie pracy chronionej. Byłem dumny z tego, że mogę być samodzielny i niezależny. Niestety, stan mojego zdrowia się pogorszył, przez co straciłem pracę. Teraz jestem w bardzo trudnej sytuacji.

Codziennie zmagam się z głosami w mojej głowie, które mnie atakują i sprawiają, że cierpię jeszcze bardziej. Dodatkowo grozi mi eksmisja. Wziąłem kredyt, by pomóc mojej siostrze w remoncie mieszkania socjalnego. Dziś nie mam środków, by go spłacić. Żyję z renty, ale komornik już się nią interesuje. Nie starcza mi na jedzenie, leki czy karmę dla moich ukochanych kotków.

Nie wiem, co przyniesie jutro. Nie wiem, jak przetrwać. Dlatego z całego serca proszę o pomoc. Każda złotówka, każde dobre słowo mogą być dla mnie ratunkiem w tej beznadziejnej sytuacji. Pomóżcie mi, proszę, odzyskać choć odrobinę nadziei na lepsze jutro.

Dziękuję za każdą formę wsparcia.