By wreszcie stanąć na nogi

*** Po przeczytaniu opisu zbiórki, uprzejmie proszę zajrzeć również do "Aktualizacji". To właśnie tam dodaję najnowsze informacje w postaci kilkuzdaniowych komunikatów, by nie zmieniać ciągle opisu i by moi Darczyńcy na bieżąco otrzymywali powiadomienia o wszelkich nowych zdarzeniach ***

‼️‼️‼️ BARDZO WAŻNE ‼️‼️‼️

JEST NADZIEJA! 

Znalazła się klinika stomatologiczna, która zgodziła się mi pomóc i przeprowadzić leczenie znacznie taniej, niż zakładał pierwszy otrzymany kosztorys. Zanim zapytacie po co mi w ogóle implanty, odpowiem: do usunięcia mam wszystkie zęby w obu łukach. Niektóre są połamane, z niektórych zostały same korzenie. Rozpoczął się proces zaniku kości. Jeśli lekarze usuną mi zęby i nie obciążą kości implantami i mostami, resorpcja znacznie przyspieszy i po niedługim czasie nie będzie mowy o implantacji bez przeszczepu kostnego. Wiąże się to ze znacznie wydłużonym czasem leczenia (wszczepienie implantów po augumentacji kości jest możliwe po około 6-8 miesiącach) i ze zwiększeniem kosztów. Ja po operacji kręgosłupa i odbyciu niezbędnej rehabilitacji muszę i chcę jak najszybciej wrócić do pracy, co zwyczajnie nie uda, jeśli jama ustna będzie ziać pustką... 

Zabieg stomatologiczny mógłby się odbyć się w pierwszej połowie 2026 (co daje realną szansę na operację kręgosłupa w drugiej połowie roku!!!- jako ZHDK nie czekam w kolejkach), ale muszę zebrać 70 tysięcy złotych. 

To wciąż olbrzymie pieniądze, ale już dużo bardziej realne. Nareszcie uwierzyłam, że może się udać, że będzie dobrze. Że wyleczę zęby, zoperuję kręgosłup, przejdę rehabilitację, wrócę do pracy, wyprowadzę się z powrotem do Warszawy, zacznę żyć i może z czasem zapomnę o tym, co złego wydarzyło się w moim życiu. 

Jako, że wypłaty środków nie zerują licznika, a niestety mimo pokaźnej kwoty startuję od zera, minimalny cel do osiągnięcia na pasku to ~92 tysiące złotych (~22k, które tu jest + 70k, których potrzebuję).

Nie zmieniam na razie głównego celu zbiórki. Wszystkie "nadprogramowe" pieniądze, jeśli dzięki Państwa pomocy uda mi się takie zebrać, zostaną przeznaczone na opłacenie przejazdów, ew. noclegu, wizyt kontrolnych oraz niezbędnej rehabilitacji pooperacyjnej. 

Kochani moi, ja już nie proszę, ja błagam...

Udostępniajcie link do mojej zbiórki, mówcie o niej swoim znajomym, zapytajcie w swoim miejscu pracy czy moglibyście zawiesić plakat. Pomóżcie mi zacząć od nowa, proszę...

* * * 

Dzień dobry, cześć!

Ciężko jest opowiadać o swoich problemach i prosić o pomoc, zwłaszcza obcych sobie ludzi, ale czasami życie nie pozostawia wyboru. W najgorszych snach nie przypuszczałam, że znajdę się w takim miejscu, bo choć niejednokrotnie w życiu było bardzo ciężko, to zawsze jakoś udawało mi się wyjść na prostą. Tym razem niestety jest inaczej. Proszę, zatrzymaj się na chwilę i przeczytaj moją historię.

Mam na imię Asia, mam 30 lat.

W lutym '25, po prawie 6 latach życia na własny rachunek w Warszawie, która odkąd pamiętam była moim marzeniem, zmuszona byłam wrócić do rodziców, do mojego rodzinnego Jarocina. Choć wiem, że nie ma tu dla mnie przyszłości, choć nie chcę tu być- nie miałam wyboru.

Wszystko zaczyna się w 2018 roku, kiedy to pomogłam komuś bardzo mi bliskiemu i wzięłam kredyt, który te osoby zobowiązały się spłacać. Przez ponad 5 lat nie miałam z nimi większych problemów. Niestety, w maju 2023 roku usłyszałam, że już nic nie są mi winni. Padło w moim kierunku wiele przykrych słów np., że nie ma we mnie empatii, że nie interesuje mnie czy mają na chleb mimo, że byłam zawsze pierwszą osobą biegnącą im z pomocą i często dostawali w kryzysowych sytuacjach bezzwrotne przelewy. Zawsze mogli na mnie liczyć. Pewnie wiele można mi zarzucić, ale na pewno nie brak empatii.

To był pierwszy moment, w którym zawalił mi się świat. 

Drugim takim momentem był sierpień 2023, kilka dni przed moimi urodzinami, kiedy to partner, z którym byłam w związku przez ponad 2 lata, z którym zdążyłam zamieszkać, zaadoptować kota, stwierdził, że nie widzi naszej przyszłości. Tak o, po prostu. Usłyszałam jedynie "taką podjąłem decyzję". W ciągu niecałych 4 miesięcy zawiodły mnie dwie najbliższe mi osoby, które mówiły, że kochają. Straciłam swoje fundamenty. 

Sprawa o zapłatę trafiła do sądu (pierwszy pozew na 8,5 tysiąca, w sumie są mi winni prawie 30 tysiecy).

W sierpniu 2024 zapadł wyrok, uzyskałam klauzulę wykonalności i oddałam sprawę do komornika. Ten w październiku tego roku, po odzyskaniu ~1k umorzył postępowanie. Jak tylko uporam się ze zdrowiem, rozpocznę tę bitwę raz jeszcze. 

Z początkiem czerwca tego roku wystąpiłam do Sądu Rejonowego w Kaliszu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Sprawa jest w toku. 

Ja w tym momencie niestety nie zarabiam. Do czerwca 2025 byłam na rencie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy,(w wysokości niecałych 2 tysięcy zł). We wrześniu byłam na komisji lekarskiej, na której lekarz postanowił mnie w uzdrowić. Odwołałam się, czekam na wyznaczenie daty kolejnej komisji, nie wiem jak długo tym razem to wszystko potrwa. 

Do stycznia 2026 miałam orzeczony orzeczony stopień niepełnosprawności, jednak nie wiązały się z tym żadne korzyści. Nie składałam wniosku o kontynuację, ponieważ biorąc pod uwagę fakt, że ZUS w tej chwili uznaje mnie za człowieka zdrowego, w mojej ocenie nie miało to sensu i byłby to kolejny powód do stresu, gdyby wniosek został odrzucony. 

Od października 2022 roku leczę się na zaburzenia depresyjno-lękowe i zaburzenia adaptacyjne. Miewam straszne napady paniki, lęku. Mimo leków nasennych albo nie mogę zasnąć albo wybudzam się w nocy. Coraz częściej budzę się z płaczem, mam koszmary. 

Najgorsze jest jednak to, że dodatkowo choruję na dyskopatię lędźwiową. Mam liczne przepukliny, zdegenerowane krążki międzykręgowe, ucisk na korzenie nerwów, obustronną rwę kulszową. Od października 2024 przyjmuję jedne z najsilniejszych leków przeciwbólowych (opioidy), które już też powoli przestają działać. Boli codziennie. Drętwieją mi nogi. Na całej długości lewej nogi nie czuję dotyku. Powoli to samo zaczyna się na prawej nodze. Czasami odcina mi nogę i nie jestem w stanie iść. Bywa, że nie jestem w stanie wysiedzieć przy obiedzie czy swobodnie się wypróżnić. 

Nie pomogły mi różnego rodzaju blokady sterydowe, których miałam wykonanych około 5. Dwukrotny zabieg termolezji pulsacyjnej również nie przyniósł poprawy.

Przeszłam 3 zabiegi epiduroplastyki cewnikiem Racza: w czerwcu, październiku i grudniu 2024. Jedynie po pierwszym miałam miesiąc spokoju, kiedy to zapomniałam na chwilę jak to jest, kiedy boli kręgosłup. Niestety, po drugim zabiegu doszło u mnie do pęknięcia krążka międzykręgowego, jego zawartość wylała się do kanału kręgowego i to spowodowało jeszcze większy ból. Przeszłam terapię Orthokine, z nadzieją na wchłonięcie się tych zmian, niestety bez oczekiwanych rezultatów. Czeka mnie rozległa operacja- wszczepienie protez krążków międzykręgowych, stabilizacja kręgosłupa na druty i śruby. Słabo mi na samą myśl. Boję się. Panicznie się boję, bo lekarze mówią, że "z tymi operacjami to też różnie bywa", a więc zoperowanie mnie wcale nie musi przynieść mi ulgi w bólu.

Garść wyników badań: 

Najnowszy wynik rezonansu z lutego 2025 nie pozostawia złudzeń: 

Nie pamiętam kiedy ostatni raz byłam u fizjoterapeuty, jedna godzina to koszt rzędu 200 zł, ja miałam zalecone, by odbywać takie wizyty jeden raz w tygodniu. Nie stać mnie na to. 

Gdyby tego było mało, pod opieką mam chorego kota, który z uwagi na nawracające w przeszłości idiopatyczne zapalenie pęcherza musi przyjmować bardzo drogie (jak dla mnie) suplementy zakwaszające mocz. Do tego dochodzą koszty jedzenia, żwirku. Rocki był kotem ludzi, od których wynajmowałam mieszkanie. Biorąc pod uwagę to, jak się nim zajmowali (a raczej jak się nie zajmowali) nie mogłam go tam zostawić. Jestem w stanie wiele sobie odmówić, by tylko on miał wszystko, czego potrzebuje. Po 8 latach jedzenia suchych chrupek i rzucania w niego poduszkami, zasługuje na to, co najlepsze. 

Oszczędności, które miałam, na które długo i ciężko pracowałam, skończyły się. Spłaty rat, prawie roczny czynsz, dwie przeprowadzki, codzienne koszty życia, zakup leków... Odkładałam na swoje marzenia. Chciałam wyleczyć zęby- to był mój priorytet. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że będzie to warunek konieczny przed operacją kręgosłupa. Nie wiedziałam nawet, że będę musiała się zoperować. Marzyłam, by skoczyć ze spadochronem, bo mam to w głowie już od dobrych kilku lat, ale zawsze było coś pilniejszego. Marzyłam, by zobaczyć zorzę polarną. Chciałam zrobić szkolenie z balsamacji zwłok i przybliżyć się do mojego marzenia jakim jest praca w prosektorium. Myślałam o tym, by otworzyć małą cukiernię i zacząć zarabiać na tym, co lubię robić najbardziej czyli na pieczeniu ciast, ciastek i tortów.

I wszystko runęło w ciągu kilku chwil.

Bez pomocy sobie nie poradzę. W końcu musiałam to przyznać sama przed sobą. Nie wiem, kiedy fizycznie będę w stanie wrócić do pracy. 

Będę wdzięczna za każdą okazaną mi pomoc.

Asia Szymańska 

************************

Edit: 31.07.2025

Na początku chciałabym Wam bardzo, baaaardzo serdecznie podziękować za dotychczasową pomoc. Dzięki Waszym wpłatom, mogłam w tym tygodniu wykonać niezbędne badania obrazowe: pantomogram oraz tomografię CBCT, a także odbyć konsultację online w klinice, w której chciałabym się leczyć i której cennik jest najbardziej przejrzysty, a stosunek ceny do jakości moim zdaniem najlepszy. 

Poniżej wrzucam rachunek za RTG oraz potwierdzenie przelewu za konsultację.

Konsultacja w klinice miała na celu konkretne omówienie mojego przypadku na podstawie przesłanych badań, zaproponowanie planu leczenia oraz przedstawienie kosztorysu. 

Otrzymany kosztorys zakłada koszt leczenia w wysokości 134 tysięcy złotych. Jest to kwota minimalna, może się okazać, że potrzeba będzie więcej pieniędzy np. jeśli okaże się, że usunięcie zębów jest bardziej skomplikowane albo jeśli implanty się nie przyjmą. Zatem dużo się nie pomyliłam. Kosztorys nie obejmuje wizyt kontrolnych, które muszą się odbyć po dwóch tygodniach, dwóch i czterech miesiącach oraz przez 5 lat co pół roku. Aktualnie koszt jednej wizyty kontrolnej to 450 zł. Do tego dochodzi jeszcze koszt przejazdów do Warszawy i zakwaterowania, bo z Jarocina nie da się pojechać i wrócić w ciągu jednej doby. 

Poniżej wrzucam zdjęcia otrzymanego kosztorysu, który ważny jest do 30.10.: 

Za każdą pomoc, za każde udostępnienie, będę Wam dozgonnie wdzięczna 💙 

Edit: 28.09.2025 

Dostałam od mojego lekarza prowadzącego, który przeprowadzał wszystkie moje dotychczasowe zabiegi, zaświadczenie o stanie zdrowia, z którym odwołałam się od decyzji ZUS. 

Od czerwca jestem bez dochodu. Nie mam już kompletnie żadnych pieniędzy. Żadnych oszczędności. Trochę uratowały mnie przez ten czas Wasze wpłaty, za co Wam serdecznie dziękuję, bo przynajmniej miałam za co kupić Rockiemu jedzenie, żwirek i suple. 

Straciłam już jakąkolwiek wolę walki. Nie da się walczyć w pojedynkę. Nie da się cały czas odbijać od muru. Nie zliczę ile w ostatnim chociażby tygodniu wysłałam wiadomości z prośbą o udostępnienie mojej zrzutki. Ludzie albo nie odczytują wiadomości, albo po prostu na nie nie odpowiadają. Nie mam już siły na robienie z siebie debila. Na wysyłanie listów, wiadomości w social mediach, maili, SMSów. Na proszenie o pomoc ludzi, którzy najprawdopodobniej nigdy nie zrozumieją przez co przechodzę od 2022 roku. Nie zliczę ile razy chciałam, żeby to wszystko się skończyło, żebym nie obudziła się rano. Ile razy patrzyłam na zapas buprenorfiny z myślą, że wystarczy wycisnąć te tabletki i je zażyć...

Pierwszy raz piszę to Wam publicznie. Nie mam sił. Fizycznych, ale i psychicznych. Po przeprowadzce do Jarocina zmieniłam psychiatrę (mogłam zostać pod opieką Bródnowskiego Centrum Zdrowia Psychicznego i odbywać wizyty w formie teleporad, ale tak się złożyło, że mojemu lekarzowi nie przedłużyli kontraktu w szpitalu), teraz te wizyty wyglądają dużo gorzej niż te, które odbywałam w Warszawie. Nie dość, że nie ma w nich regularności, bo poprzednią miałam w czerwcu a następna będzie w styczniu (brak terminów) to wizyta trwa 5-7 minut i polega na przedłużeniu recepty. Lekarz nawet nigdy mnie nie zapytał, jak tak naprawdę się czuję. Na psychoterapię nie mam szans. W Warszawie czekałam ponad 2 lata no i się nie doczekałam, a przez wyprowadzkę wypadłam z kolejki. Na prywatne wizyty u psychologa mnie nie stać. Brak dostępności lekarzy w małym mieście jest naprawdę ogromnym problemem i też była to jedna z przyczyn, dlaczego tak się wzbraniałam przed przeprowadzką tutaj.

Nie wiem, co będzie dalej. Nie wiem. Naprawdę nie daję już rady. Tak się po prostu nie da żyć. Dużo bym dała, żeby być zdrową. Żeby nie cierpieć, móc wyjść z domu, pójść na spacer, pojeździć na rowerze. I żeby pójść do pracy, w której mogę zarobić na godne życie bez potrzeby oglądania milion razy każdej złotówki. 

Trzymajcie się ciepło 💙