By wreszcie stanąć na nogi

*** Po przeczytaniu opisu zbiórki, uprzejmie proszę zajrzeć również do "Aktualizacji". To właśnie tam dodaję najnowsze informacje w postaci kilkuzdaniowych komunikatów, by nie zmieniać ciągle opisu i by moi Darczyńcy na bieżąco otrzymywali powiadomienia o wszelkich nowych zdarzeniach ***

‼️‼️‼️ BARDZO WAŻNE ‼️‼️‼️

JEST NADZIEJA! 

Znalazła się klinika stomatologiczna z Poznania, która zgodziła się mi pomóc i przeprowadzić leczenie znacznie taniej, niż zakładał pierwszy otrzymany kosztorys. 

Do usunięcia mam wszystkie zęby w obu łukach. Niektóre są połamane, z niektórych zostały same korzenie. Rozpoczął się proces zaniku kości. Jeśli lekarze usuną mi zęby i nie obciążą kości implantami i mostami, resorpcja znacznie przyspieszy i po niedługim czasie nie będzie mowy o implantacji bez przeszczepu kostnego. Wiąże się to ze znacznie wydłużonym czasem leczenia (wszczepienie implantów po augumentacji kości jest możliwe po około 6-8 miesiącach) i ze zwiększeniem kosztów. Ja po operacji kręgosłupa i odbyciu niezbędnej rehabilitacji muszę i chcę jak najszybciej wrócić do pracy, co zwyczajnie nie uda, jeśli jama ustna będzie ziać pustką... 

Koszt zaproponowanego mi leczenia wynosi 70 tysięcy złotych. I to już jest zamknięta kwota. Obejmuje ona usunięcie zębów, wszczepienie implantów w obu łukach, a także wykonanie prac protetycznych- natychmiastowej i ostatecznej. 

To wciąż olbrzymie pieniądze, ale już dużo bardziej realne. Nareszcie uwierzyłam, że może się udać, że będzie dobrze. Że wyleczę zęby, zoperuję kręgosłup, przejdę rehabilitację, wrócę do pracy, wyprowadzę się z powrotem do Warszawy, zacznę żyć i może z czasem zapomnę o tym, co złego wydarzyło się w moim życiu. 

Jako, że wypłaty środków nie zerują licznika, a niestety mimo pokaźnej kwoty startuję od zera, minimalny cel do osiągnięcia na pasku to ~95 tysięcy złotych (~25k, które tu jest + 70k, których potrzebuję).

Nie zmieniam na razie głównego celu zbiórki. Wszystkie "nadprogramowe" pieniądze, jeśli dzięki Państwa pomocy uda mi się takie zebrać, zostaną przeznaczone na opłacenie przejazdów, ew. noclegu, wizyt kontrolnych oraz niezbędnej rehabilitacji pooperacyjnej. 

Kochani moi, ja już nie proszę, ja błagam...

Udostępniajcie link do mojej zbiórki, mówcie o niej swoim znajomym, zapytajcie w swoim miejscu pracy czy moglibyście zawiesić plakat. Pomóżcie mi zacząć od nowa, proszę...

* * * 

Dzień dobry, cześć!

Ciężko jest opowiadać o swoich problemach i prosić o pomoc, zwłaszcza obcych sobie ludzi, ale czasami życie nie pozostawia wyboru. W najgorszych snach nie przypuszczałam, że znajdę się w takim miejscu, bo choć niejednokrotnie w życiu było bardzo ciężko, to zawsze jakoś udawało mi się wyjść na prostą. Tym razem niestety jest inaczej. Proszę, zatrzymaj się na chwilę, by poznać moją historię.

Mam na imię Asia, mam 31 lat. I na dzień, kiedy piszę te słowa (12.09.2026) od 16 miesięcy jestem bez środków do życia. 

W lutym '25, po prawie 6 latach życia na własny rachunek w Warszawie, która odkąd pamiętam była moim marzeniem, zmuszona byłam wrócić do rodziców, do mojego rodzinnego Jarocina. Choć wiem, że nie ma tu dla mnie przyszłości, choć nie chcę tu być- nie miałam wyboru.

Wszystko zaczyna się w 2018 roku, kiedy to pomogłam członkom mojej najbliższej rodziny, rodzonej siostrze i jej mężowi, i wzięłam dość duży kredyt, który zobowiązali się spłacać. Przez ponad 5 lat nie miałam z tym większych problemów, pojawiło się więc jeszcze kilka drobniejszych zobowiązań. Niestety, w maju 2023 roku usłyszałam, że już nic nie są mi winni. Padło w moim kierunku wiele przykrych słów np., że nie ma we mnie empatii, że nie interesuje mnie czy mają na chleb mimo, że byłam zawsze pierwszą osobą biegnącą im z pomocą i często dostawali w kryzysowych sytuacjach bezzwrotne przelewy. Zawsze mogli na mnie liczyć. Pewnie wiele można mi zarzucić, ale na pewno nie brak empatii.

To był pierwszy moment, w którym zawalił mi się świat. 

Drugim takim momentem był sierpień 2023, dosłownie kilka dni przed moimi urodzinami, kiedy to partner, z którym byłam w związku przez ponad 2 lata, z którym zdążyłam zamieszkać, zaadoptować kota, stwierdził, że nie widzi naszej przyszłości. Tak o, po prostu. Usłyszałam jedynie "taką podjąłem decyzję". W ciągu niecałych 4 miesięcy zawiodły mnie dwie najbliższe mi osoby, które mówiły, że kochają. Straciłam swoje fundamenty. 

Sprawa o zapłatę trafiła do sądu (pierwszy pozew był na 8,5 tysiąca, w sumie są mi winni prawie 30 tysiecy). Choć szwagier tak chętnie straszył mnie sądem, nie pojawili się na żadnej rozprawie. Nie wzięli również udziału w zorganizowanej specjalnie dla nich rozprawie hybrydowej. W sierpniu 2024 zapadł wyrok, uzyskałam klauzulę wykonalności i oddałam sprawę do komornika. Ten w październiku 2025 roku, po odzyskaniu ~1000 zł, umorzył postępowanie. Jak tylko uporam się ze zdrowiem, rozpocznę tę bitwę raz jeszcze. Nie może być tak, że zrujnowanie mi życia ujdzie im na sucho. 

Z początkiem czerwca 2025 roku wystąpiłam do Sądu Rejonowego w Kaliszu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. To niepodważalny dowód na to, że nie mam żadnych pieniędzy ani majątku, który mogłabym spieniężyć, by ratować swoje zdrowie i życie. 

Wielokrotnie już padły w moim kierunku te zarzuty, więc napiszę to tutaj mimo, że wspominałam o tym wielokrotnie- nie zbieram tutaj na spłatę swoich zobowiązań. Ani złotówka nie została na to przeznaczona. Zbieram na leczenie stomatologiczne, które jest niezbędne przed operacją kręgosłupa. 

Ja w tym momencie niestety nie zarabiam. Do czerwca 2025 byłam na rencie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (w wysokości niecałych 2 tysięcy zł). We wrześniu 2025 byłam na komisji lekarskiej, na której lekarz postanowił mnie uzdrowić. Komisja odwoławcza w grudniu w trybie zaocznym i w składzie: proktolog, internista i laryngolog, wydała kolejną decyzję odmowną. Na kilka dni przed Nowym Rokiem wniosłam odwołanie do sądu. Na dzień, w którym piszę te słowa (12.09.2026) jestem dopiero po pierwszym (z trzech zaplanowanych) badaniu sądowo-lekarskim przez biegłego neurologa. Od blisko 16 miesięcy jestem bez dochodu, na całkowitym utrzymaniu Rodziców, emerytów. 

Do stycznia 2026 miałam orzeczony stopień niepełnosprawności, jednak nie wiązały się z tym żadne korzyści. Nie składałam wniosku o kontynuację, ponieważ biorąc pod uwagę fakt, że ZUS w tej chwili uznaje mnie za człowieka zdrowego, w mojej ocenie nie miało to sensu i byłby to kolejny powód do stresu, gdyby wniosek został odrzucony. 

Od października 2022 roku leczę się na zaburzenia depresyjno-lękowe i zaburzenia adaptacyjne. Miewam straszne napady paniki, lęku. Mimo leków nasennych albo nie mogę zasnąć albo wybudzam się w nocy. Coraz częściej budzę się z płaczem, mam koszmary. Od niedawna jestem również pod opieką psychologa. 

Najgorsze jest jednak to, że dodatkowo choruję na dyskopatię lędźwiową. Mam liczne przepukliny, zdegenerowane krążki międzykręgowe, ucisk na korzenie nerwów, obustronną rwę kulszową. Od października 2024 przyjmuję jedne z najsilniejszych leków przeciwbólowych (opioidy), które już też powoli przestają działać. Boli codziennie. Drętwieją mi nogi. Na całej długości lewej nogi nie czuję dotyku. Powoli to samo zaczyna się na prawej nodze. Czasami odcina mi nogę i nie jestem w stanie iść. Bywa, że nie jestem w stanie wysiedzieć przy obiedzie czy swobodnie się wypróżnić. 

Nie pomogły mi różnego rodzaju blokady sterydowe, których miałam wykonanych około 5. Dwukrotny zabieg termolezji pulsacyjnej również nie przyniósł poprawy.

Przeszłam 3 zabiegi epiduroplastyki cewnikiem Racza: w czerwcu, październiku i grudniu 2024. Jedynie po pierwszym miałam miesiąc spokoju, kiedy to zapomniałam na chwilę jak to jest, kiedy boli kręgosłup. Niestety, po drugim zabiegu doszło u mnie do pęknięcia krążka międzykręgowego, jego zawartość wylała się do kanału kręgowego i to spowodowało jeszcze większy ból. Przeszłam terapię Orthokine, z nadzieją na wchłonięcie się tych zmian, niestety bez oczekiwanych rezultatów. Czeka mnie rozległa operacja- wszczepienie protez krążków międzykręgowych, stabilizacja kręgosłupa na druty i śruby. Słabo mi na samą myśl. Boję się. Panicznie się boję, bo lekarze mówią, że "z tymi operacjami to też różnie bywa", a więc zoperowanie mnie wcale nie musi przynieść mi ulgi w bólu.

Garść wyników badań: 

Ostatni wynik rezonansu z lutego 2025 nie pozostawia złudzeń: 

Nie pamiętam kiedy ostatni raz byłam u fizjoterapeuty, jedna godzina to koszt rzędu 200 zł, ja miałam zalecone, by odbywać takie wizyty jeden raz w tygodniu. Nie stać mnie na to. 

Oszczędności, które miałam, na które długo i ciężko pracowałam, skończyły się. Spłaty rat, prawie roczny czynsz po wyprowadzce z mieszkania byłego partnera, dwie przeprowadzki, codzienne koszty życia, zakup leków, utrzymanie chorego kota... Odkładałam na swoje marzenia. Chciałam wyleczyć zęby- to był mój priorytet. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że będzie to warunek konieczny przed operacją kręgosłupa. Nie wiedziałam nawet, że będę musiała się zoperować. Marzyłam, by skoczyć ze spadochronem, bo mam to w głowie już od dobrych kilku lat, ale zawsze było coś pilniejszego. Marzyłam, by zobaczyć zorzę polarną. Chciałam zrobić szkolenie z balsamacji zwłok i przybliżyć się do mojego marzenia jakim jest praca w prosektorium. Myślałam o tym, by otworzyć małą cukiernię i zacząć zarabiać na tym, co lubię robić najbardziej czyli na pieczeniu ciast, ciastek i tortów.

I wszystko runęło w ciągu kilku chwil.

Bez pomocy sobie nie poradzę. W końcu musiałam to przyznać sama przed sobą. Nie wiem, kiedy fizycznie będę w stanie wrócić do pracy. 

Będę wdzięczna za każdą okazaną mi pomoc.

Asia Szymańska 

************************

Edit: 31.07.2025

Zdjęcie RTG zębów, tomografia CBCT oraz konsultacja w klinice wraz z pierwotnie otrzymanym kosztorysem.

Edit: 28.09.2025 

Dostałam od mojego lekarza prowadzącego, który przeprowadzał wszystkie moje dotychczasowe zabiegi, zaświadczenie o stanie zdrowia, z którym odwołałam się od decyzji ZUS. Przed leczeniem operacyjnym nie rokuje poprawy.